قالب شعر: چهار پاره

شهر در التهاب و طوفان بود
مردمی خسته از تلاطم و درد
آتشی از گلوله ی دشمن
می کند رنگِ کودکم را زرد

وطنم در غبار جنگی بود
جنگ با آرزو سخن دارد
کودک سرزمین من تا صبح
بر بدن پوشش کفن دارد

ناگهان، یک نفر که دانا بود
مثل ابری شد از هوا بارید
کشورِ در هجوم طوفان ها
رنگ و رویی دوباره در خود دید

فتنه هربار، سخت و سنگین است
دشمنان زخم خورده می تازند
بارها در نزاعِ با ایران
بر زمین می خورند و می بازند

ای وطن ای سرودِ آزادی
سربلندی تو با رشیدانت
حاج قاسم درون تو زنده است
ای فدای همه شهیدانت

گرچه با مرگ کودک و فرزند
می شوی مثل کوهی از اندوه
جان پناه همیشگی هستی
قهرمانی تو با غمِ انبوه

ذلتت را کسی نخواهد دید
راه تو راه پایداری شد
پرچمت بر فراز قله ی عشق
درس تو درس پاسداری شد

یک جهان با تو هم صدا می شد
در دفاع از ندای آزادی
غزل از تو همیشه خواهد گفت
از غم کودکان آبادی

کشورم ای شکوه پابرجا
در دلِ عاشقان تو می مانی
مثل آواز مرغ شب تا صبح
نغمه ات را بلند می خوانی

پرچم و انقلابِ میهنِ ما
امتداد قیامِ عاشوراست
تا جهان بشنود پیامش را
چون ولایت که خط قرمز ماست

اتحاد و شکوه مردم را
هیچ کس بر فنا نخواهد داد
در میادین جنگ می مانیم
جانمان هم فدای رهبر باد

#مریم_محبوبی