پیرمرد و اژدها

پیرمردی دوست شد با اژدهایی سالها                                رازها با هم بگفتند و بسی احوالها

او ز نیش خویش و کی را کی گزید و کی گزید                        این ز ریش خویش و با کی‌ها نشست و کی پرید

شد چنان پیوند مرد و اژدها با هم قوی                                 داستان دوستی‌شان شد مَثل هر جا روی

از قضا آن مرد فیلش یاد هندِستان نمود                                پس به فرزندش سپرد از نیش مار و رفت زود

اژدها هر روز می‌آمد و می‌کاوید دوست                                در فراغ او درید از تن همانا هفت پوست

بی‌خرد فرزندِ خامِ پیرمردِ بینوا                                            کرد روزی با چماقی قصد جان اژدها

هر چه او کوتاه آمد این سو و آن سو خزید                             رنج بی‌حاصل شد و با آن عصا دُمّش برید

اژدها از حول جان زد آنچنان نیشی که آن                              جان به جانان آفرین تسلیم کرد و داد جان

باز آمد از سفر آن مرد و در ماتم نشست                                ای دریغا رفت فرزند و رفیقش هم ز دست

هفتم فرزند رفت و تا ابد بی‌یار شد                                       پیرمرد مهربان جویای حال مار شد

رفت تا پوزش بخواهد زآنچه که پیش آمده                               اژدها را دید که بی‌دم و با نیش آمده

مرد گفتا: این چه روی است و چه خوی است و چه حال؟           با منت هم نیش بازی ای رفیق بیست سال؟

گفت تا در سینه باشد یاد یار و یاد دم                                    دوستی بر باد باشد، بِه که هر دو گشته گم

وزن: فاعِلاتُن، فاعِلاتُن، فاعِلاتُن، فاعِلُن

بحر: رمل مثمن محذوف  📚