خــردمـنـد را مـی چــه گــویـد خــرد؟چـه گـویـدش؟ گـوید «حـذر کـن ز بـد»بـدان وقـت گـوید همیش این سـخـنکه ش از بـد کنش جـان و دل می رمدخــرد…
| خــردمـنـد را مـی چــه گــویـد خــرد؟ | چـه گـویـدش؟ گـوید «حـذر کـن ز بـد» |
| بـدان وقـت گـوید همیش این سـخـن | که ش از بـد کنش جـان و دل می رمد |
| خــرد بــد نــفــرمــایــدت کــرد ازانــک | ســرانـجــام بــر بــد کـنـش بــد رســد |
| بـر این قولت ای خواجـه این بـس گوا | کــه جــو کــار جــز جــو هـمــی نـدرود |
| نـبــیـنـی کـه گـر خــار کــارد کـســی | نـخــســت آن نـهـالـش مـرو را خــلـد؟ |
| اگــر بـــد کــنــی چــون دد و دام تـــو | جــدا نـیـســتــی پــس تــو از دام و دد |
| بـــدی دام آهــرمــن نــاکــس اســـت | بـه دامـش درون چـون شـوی بــاخـرد؟ |
| بــدی مـار گـرزه اســت ازو دور بــاش | کـــه بـــد بــــتـــر از مـــار گـــرزه گـــزد |
| اگــر هــیــربـــد بـــد بــود بــد مــکــن | کـه گـر بــد کـنـی خـود تــوی هـیـربــد |
| چـو لـعـنـت کـنـد بـر بــدان بـد کـنـش | هـمـی لــعــنـت او بــرتــن خــود کــنـد |
| چـو هـر دو تــهـی مـی بــرآیـنـد از آب | چــه عـیـب آورد مـر ســبــد را سـبــد؟ |
| هنـر پـیشـه آن اسـت کـز فـعـل نـیک | ســر خــویـش را تــاج خــود بــر نــهــد |
| چـو نـیکـی کـنـد بـا تـو بـر خـویشـتـن | هـمــی خــوانـد از تــو ثــنـاهـای خــود |
| کـرا پــیـشـه نـیـکـی نـشــانـدن بــود | هـمـیـشــه روانـش ســتــایـش چــنـد |
| بـه دو جـهـان بـی آزار مـانـد هـر آنـک | ز نـیـکـی بــه تــن بــر سـتــایـش تـنـد |
| ز نـیـکـی بــه نـیـکـی رسـد مـرد ازان | کـه هر کـس کـه او گل کـند گل خـورد |
| خــرد جــز کــه نـیـکــی نـزایـد هـگـرز | نـه نـیـکـی بــجـز شـیـر مـدحـت مـکـد |
| خـرد ز آتــش طـبــع آتــش تــر اسـت | کــــه مــــر مــــردم خــــام را او پـــــزد |
| بــــــرون آرد از دل بــــــدی را خــــــرد | چــو از شــیــر مــر تــیـرگــی را نــمــد |
| کـرا دیـو دنـیـا گـرفـتــه اســت اسـیـر | مـرو را کـســی جــز خــرد کـی خــرد؟ |
| خـرد پـر جـان اسـت اگـر بـشـکـنـیش | بــدو جـانـت از ایـن ژرف چـون بـر پـرد؟ |
| بــدیـن پــر پــر تــا نــگــیـردت جــهــل | وگـــر نـــی بـــکـــوبـــدت زیـــر لـــگـــد |
| خـرد عـاجـزاسـت از تـو زیرا که جـهل | از این سـو وز آن سـو تـو را می کشـد |
| مکش خـویشـتـن را بـکش دسـت ازو | که او زین عمل بیش کشته است صد |
| خـــر بـــدگــیــاهــی کــه نــگــواردش | هــمــی بـــا خــری روز کــمــتــر چــرد |
| تــو را آرزوهـا چــنــیـن چــون هـمــی | چـو کـوران بــه جـر و بـه جـوی افـگـنـد |
| بـدین کـوری اندر نتـرسـی کـه جـانت | بــه نـاگــاه ازیـن بــنـد بــیـرون جــهـد؟ |
| چو ماهی بـه شست اندرون جـان تـو | چــنــان مــی ز بــهـر رهــایـش طــپــد |
| از ایـن بــنـد و زنـدان بـه نـاچـار و چـار | هــمـــان کـــش در آورد بـــیــرون بـــرد |
| بـه خـوشـه انـدر از بـهر بـیرون شـدن | چـنان جـمله شد ماش و ملک و نخـود |
| تو را تـنت خوشه است و پـیری خزان | خـــزان تـــو بـــر خـــوشـــه تـــنــت زد |
| دگــرگــون شــدی و دگــرگــون شــود | چــو بــر خــوشــه بـــاد خــزان بــر وزد |
| نــگــارنــده آن نــقــش هــای بـــدیــع | از ایـن نـقـش نـامـه هـمـی بــسـتــرد |
| گـلـی کـان هـمـی تــازه شــد روز روز | کـــنــون هــر زمـــانــی فـــرو پـــژمــرد |
| همان سـرو کز بـس گشـی می نوید | کـنـون بــاز چـون نـی ز سـسـتـی نـود |
| نـوان از نـود شــد کــزو بــر گــذشــت | ز درد گـــذشــــتــــه نـــود مـــی نـــود |
| مـنـو بــرگــذشــتــه نـود بــیـش ازیـن | کــه اکــنــونــت زیــر قــدم بـــســپــرد |
| به فردا مکن طمع و، دی شدی، بگیر | مـــر امـــروز را کـــو هــمــی بـــگـــذرد |
| پــشــیـمــانـی از دی نــداردت ســود | چـو حـشـمـت مـر امـروز مـی بــنـگـرد |
| درخــت پــشــیــمــانــی از دیـنــه روز | در امــروز بـــایــد کـــه مـــان بـــردهــد |
| گـر امـروز چــون دی تــغــافــل کــنـی | بــــه فـــردات امـــروز تــــو دی شــــود |
| بــر طــاعـت از شــاخ عـمـرت بــچــن | کــه اکــنـونـش گـردون زبــن بــر کــنـد |
| بــه بــازی مـده عـمـر بــاقـی بـه بــاد | کــه مـانـده شــود هـر کـه خــیـره دود |
| نــبــایـد کــه چــون لــهــو فــردا ز تــو | نــشــانــی بـــمــانــد چــو از یــار بـــد |
| چـمـیـدن بـه نـیکـیـت بـایـد، کـه مـرد | ز نـیـکـی چـرد چـون بـه نـیکـی چـمـد |
| نـصـیحـت ز حـجـت شـنـو کـو هـمـی | تـو را زان چـشـاند که خـود می چـشد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
