یکی بـی جـان و بـی تـن ابـلق اسـپـی کو نفـرسـایدبــه کــوه و دشــت و دریـا بــر هـمــی تــازد کــه نــاســایـدســواران گـر بــفــرســایـنـد اســپــان …
| یکی بـی جـان و بـی تـن ابـلق اسـپـی کو نفـرسـاید | بــه کــوه و دشــت و دریـا بــر هـمــی تــازد کــه نــاســایـد |
| ســواران گـر بــفــرســایـنـد اســپــان را بــه رنـج انـدر | یـکـی اســپــی اسـت ایـن کـو مـر سـواران را بــفـرســایـد |
| سواران خـفتـه اند وین اسـپ بـر سرشان همی تـازد | کـه نـه کـس را بــکـوبــد سـر نـه کـس را روی بــشـخــایـد |
| تــو و فـرزنـد تــو هـر دو بــر ایـن اســپــیـد لـیـکـن تــو | هــمــی کــاهـی بــریـن هـمــوار و فــرزنــدت مــی افــزایـد |
| نـه زاد از هـیـچ مـادر، نـه بــپــروردش کـســی هـرگـز | ولــــیـــکــــن هــــر کــــه زاد او یـــا بــــزایـــد زیـــر او زایـــد |
| زمـانـه ی نـامـسـاعـد را از ایـن گـونـه بــجــز حــجــت | بـــه زر و گـــوهــر الـــفـــاظ و مـــعـــنــی کـــس نــیــارایــد |
| سـخـن چـون زر پـخـتـه بـی خـیـانـت گـردد و صـافـی | چـــو او را خـــاطـــر دانـــا بـــه انـــدیــشـــه فـــروســـایـــد |
| سـخـن چـون زنـگ روشـن بـاید از هـر عـیب و آلـایش | کــه تــا نــایـد ســخــن چــون زنـگ زنـگ از جــانـت نـزدایـد |
| بـه آب عـلـم بـایـد شـسـت گـرد عـیـب و غـش از دل | که چون شد عیب و غش از دل سخن بی غش و عیب آید |
| طعام جان سخن باشد سخن جز پاک و خوش مشنو | ازیــرا چــون نــبـــاشــد خــوش طــعــام و پــاک، بــگــزایــد |
| زدانــا ای پــســر نــیـکــو ســخــن را گــر بــیــامــوزی | بــه دو عـالـم تــو را هـم خــالـق و هـم خــلـق بــســتــایـد |
| وگـر مر خـویشـتـن را از سـخـن بـی بـهره بـپـسـندی | مــرا گــر چــون تــو فــرزنـدی نـبــاشــد بــر زمــیـن شــایـد |
| بـه بـانـگ خـوش گـرامـی شـد سـوی مـردم هـزار آوا | وزان خــوار اسـت زاغ ایـدون کـه خــوش و خــوب نـسـرایـد |
| هــزار آواز چــون دانــا هـمــه نــیـکــو و خــوش گــویـد | ولــیــکــن زاغ هــمــچـــون مــرد جـــاهــل ژاژ مــی خــایــد |
| بـبـخـشـائی تـو طـوطـی را ازان کـو می سـخـن گوید | تــو گــر نــیـکــو ســخــن گــوئی تــو را ایـزد بــبــخــشــایـد |
| کـلید اسـت ای پـسـر نیکو سـخـن مر گنج حـکمت را | در ایــن گــنــج بـــر تــو بـــی کــلــیــد گــنــج نــگــشــایــد |
| مـن انـدر جـسـتــن نـیـکـو سـخـن تـن را بــفـرسـودم | سـرم زیـن فـخـر در حـکـمـت هـمـی بــر چـرخ ازیـن سـایـد |
| اگـر تــو سـوی حــکـمـت چــونـت فـرمـودنـد بــگـرائی | جــهـان زان پــس بــه چــشــم تــو بــه پــر پــشـه نـگـرایـد |
| نبـینی کـز خـراسـان من نشـسـتـه پـسـت در یمگـان | هـمـی آید سـوی مـن یک بـه یک هـر چـه م هـمـی بـاید؟ |
| حـکـیم آن اسـت کـو از شـاه نـنـدیـشـد، نـه آن نـادان | کــه شــه را شــعــر گــویـد تــا مــگــر چــیـزیـش فــرمــایـد |
| کـسـی کو بـا من اندر عـلم و حـکـمت همبـری جـوید | هــمــی خــواهــد کــه گــل بـــر آفــتـــاب روشــن انــدایــد |
| چـرا گرچـون من اسـت او همچـو من بـر صدر ننشیند | و گــر نــی چـــون بـــجـــویــد نــان و خــیــره ژاژ بـــدرایــد؟ |
| کــتــاب ایـزد اســت ای مــرد دانـا مـعــدن حــکــمــت | کـه تـا عـالـم بـه پـای اسـت انـدر ایـن مـعـدن هـمـی پـایـد |
| چــو سـوی حـکـمـت دیـنـی بــیـابــی ره، شـوی آگـه | کــه افــلــاطــون هـمـی بــر خــلــق عــالــم بــاد پــیـمـایـد |
| نبـاشد خوب اگر زان پـس که شستـم دل بـه آب حق | کــه جـــان روشــنــم هــرگــز بـــه نــاحـــقــی بـــیــالــایــد |
| مـرا بــا جــان روشـن در دل صـافـی یـکـی شــد دیـن | چــو جــان بــا دیـن یـکـی شـد کـس مـر او را نـیـز نـربــایـد |
| بـبـاید شـسـت جـانت را بـه عـلم دین کـه عـلم دین، | چــنـان کــاب از نـمــد، جــان را ز شــبــهـت هـا بــپــالــایـد |
| تــو را راهـی نـمـایـم مـن سـوی خـیـرات دو جـهـانـی | کــه کــس را هــیــچ هــشــیــاری ازیـن بــه راه نــنــمــایـد |
| بـپـیرای از طـمع ناخـن بـه خـرسـندی کـه از دسـتـت | چــو ایــن نــاخــن بـــپـــیــرائی هــمــه کــارت بـــپــیــرایــد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
