خـداونـدی چـنـین بـخـشـنـده داریمکـه بــا چــنـدیـن گـنـه امـیـدواریـمکـه بــگـشـایـد دری کـایـزد بــبـنـددبــیـا تــا هـم بــدیـن درگـه بــزاریـمخــد…
| خـداونـدی چـنـین بـخـشـنـده داریم | کـه بــا چــنـدیـن گـنـه امـیـدواریـم |
| کـه بــگـشـایـد دری کـایـزد بــبـنـدد | بــیـا تــا هـم بــدیـن درگـه بــزاریـم |
| خــدایـا گــر بــخــوانــی ور بــرانــی | جــز انـعــامـت دری دیـگــر نـداریـم |
| سـرافـرازیم اگـر بـر بـنـده بـخـشـی | وگــرنــه از گــنــه ســر بــرنـیـاریـم |
| ز مـشــتــی خــاک مــا را آفــریـدی | چـگـونه شـکـر این نـعـمـت گـزاریم |
| تـو بـخـشـیدی روان و عـقل و ایمان | وگـرنه مـا همـان مشـتـی غـبـاریم |
| تـو بـا ما روز و شـب در خـلـوت و ما | شب و روزی به غفلت می گذاریم |
| نـگـویـم خــدمـت آوردیـم و طــاعـت | که از تـقصـیر خـدمت شـرمسـاریم |
| مـبــاد آن روز کــز درگــاه لــطــفــت | بـه دسـت نـاامـیـدی سـر بـخـاریم |
| خــداونـدا بــه لـطـفـت بــاصــلـاح آر | کـه مسـکـین و پـریشـان روزگـاریم |
| ز درویــشـــان کـــوی انــگــار مــا را | گـر از خـاصـان حـضـرت بــرکـنـاریـم |
| ندانم دیدنش را خود صفت چیست | جـز این را کز سـماعـش بـیقـراریم |
| شـــــرابــــــی در ازل درداد مـــــا را | هـنـوز از تـاب آن مـی در خـمـاریـم |
| چـو عقل اندر نمی گنجـید سـعدی | بـیـا تـا سـر بـه شـیـدایـی بــرآریـم |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
