ای آنـکـه جــز طـرب نـه هـمـی بــیـنـمـت طـلـبگـر مـردمـی سـتـور مـشـو، مـردمـی طـلـببــر لـذت بــهـیـمـی چــون فــتــنـه گــشــتــه ایبـس کـرده ای بـ…
| ای آنـکـه جــز طـرب نـه هـمـی بــیـنـمـت طـلـب | گـر مـردمـی سـتـور مـشـو، مـردمـی طـلـب |
| بــر لـذت بــهـیـمـی چــون فــتــنـه گــشــتــه ای | بـس کـرده ای بـدانـکـه حـکـیمـت بـود لـقـب |
| چـون ننـگـری کـه چـه مـی نویسـد بـر این زمـین | یزدان بـه خط خویش و بـه انفاس تیره شب؟ |
| بــنـویـسـد آنـچــه خـواهـد و خـود بــاز بــسـتــرد | بــنــگــر بــدیـن کــتــابــت پــر نــادر عــجــب |
| انــدیــشـــه کــن یــکــی ز قـــلــمــهــای ایــزدی | در نـطـفـهـا و خــایـه مـرغـان و بــیـخ و حــب |
| خـــطــی پـــدرت و دیــگــر مــادرت و تـــو ســـوم | خـطـیـت بــیـدو دیـگـر سـیـب و سـوم عـنـب |
| خــطـیـت اســپ و دیـگـر گـاوســت و خــر سـوم | خـطـیـت بــارو دیـگـر بــرگ و سـوم خــشـب |
| چـون نـشـنـوی کـه دهـر چـه گـویـد هـمـی تــورا | از رازهـــای رب نـــهـــانـــک بـــه زیــر لـــب؟ |
| گویدت نرم نرم همی ک «این چه جای توست » | بــر خــویـشــتــن مـپــوش و نـگـه دار راز رب |
| کــورنـد و کــر هـر آنـکــه نــبــیـنـنـد و نـشــنـونـد | بــر خــاک خــط ایــزد، وز آســمــان خــطــب |
| ای امــتـــی کـــه مــلـــعـــون دجـــال کـــر کـــرد | گوش شـما ز بـس جـلب و گونه گون شـغب |
| دجـال چیست؟ عالم و ، شب چـشم کور اوست | وین روز چـشـم روشـن اوی اسـت بـی ریـب |
| چــون زو حــذرت بــایـد کـردن هـمـی نـخــســت | دجـال را بــبـیـن بــه حـق، ای گـاو بـی ذنـب |
| ایـــزد یــکـــی درخـــت بـــرآورد بـــس شـــریـــف | از بــهـر خــیـر و مـنـفــعــت خــلـق در عــرب |
| خـارش همـه شـجـاعـت و شـاخـش همه سـخـا | رسـتـه بـه آب رحـمـت و حـکـمـت بـرو رطـب |
| آتـــش دراو زدیـــد و مـــر او را بـــســـوخـــتـــیــد | تـو بـی وفـا سـتـور و امـامـانت چـون حـطـب |
| تـــــبـــــت یــــدا امــــامــــک روزی هــــزار بـــــار | کــایـن فــعــل کــز وی آمـد نـامـد ز بــولـهـب |
| عـــهــد غـــدیــر خـــم زن بـــولــهــب نــداشـــت | در گردن شماسـت شده سـخـت چـون کنب |
| و امــروز نــیــســتــیــد پــشــیـمــان زفــعــل بــد | فـعـل بــد از پــدر مـانـده اســت مـنـتــســب |
| چـون بـشـنوی کـه مکـه گـرفـتـه اسـت فـاطـمی | بــر دلـت ذل بــیـارد و بــر تــنـت تــاب و تــب |
| ارجـو کـه سـخـت زود بــه فـوجـی سـپـیـدپــوش | کـیـنـه کـشـد خـدای زفـوجـی سـیه سـلـب |
| وان آفـــتـــاب آل پـــیــمـــبـــر کـــنــد بـــه تـــیــغ | خــون پــدر ز گـرســنـه عــبــاســیـان طــلـب |
| وز خــون خــلـق خــاک زمـیـن حــلـه گــون کــنـد | از بـــهــر دیــن حـــق ز بـــغــداد تـــا حــلــب |
| آنـگــه کــه روز خــویـش بــبــیـنـد لـقــب فــروش | نــه رحــم یـادش آیـد و نـه لــهـو و نـه طــرب |
| وانـدر گـلـوش تــلـخ چــو حــنـظـل شـود عـســل | واندر بـرش درشـت چـو سـوهان شود قصب |
| دعــوی هـمـی کــنـد کــه نـبــی را خــلــیـفــتــم | در خلق، این شگفت حدیثی است بوالعجب |
| زیرا که دین سـرای رسـول اسـت و ملک اوسـت | کـس ملک کـس نبـرد در اسـلام بـی نسـب |
| بــر دیـن و خـلـق مـهـتــر گـشـتــنـدی ایـن گـروه | بـومـسـلـم ارنـبـودی و آن شـور و آن جـلـب؟ |
| نـســبــت بــدان ســبــب بــگـرفــتــنـد ایـن گـروه | کـز جـهل مـی نسـب نشـنـاسـند از سـبـب |
| زان روز بـــاز دیــو بــدیــشــان عــلــم زده اســت | وز دیـو اهـل دیـن بــه فــغــان انـد و در هـرب |
| زیـشــان جــز از مـحــال و خــرافـات کـی شــنـود | آدیـنـه هـا و عـیـد نـه شـعـبــان و نـه رجـب؟ |
| گـــر رود زن رواســــت امـــام و نـــبــــیـــدخــــوار | اسـپـی اسـت نیز آنکه کـند کودک از قـصـب |
| ای حـــجـــت خـــراســـان از نــنـــگ ایــن گـــروه | دیـن را بــه شــعــر مــرثــیـت آور نــدب نـدب |
| وز مــغــرب آفــتـــاب چــون بـــرزد مــتـــرس اگــر | بـیرون کـنی تـو نیز بـه یمـگـان سـر از سـرب |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
