خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ناصرخسرو قبادیانی / شماره ١٠

شماره ١٠

ای گـشـتــه جــهـان و دیـده دامـش راصــد بــار خــریـده مــر دلــامــش رابــر لــفــظ زمــانــه هــر شــبـــانــروزیبــســیـار شــنـوده ای کـلـامـش را…

ای گـشـتــه جــهـان و دیـده دامـش را	صــد بــار خــریـده مــر دلــامــش را
بــر لــفــظ زمــانــه هــر شــبـــانــروزی	بــســیـار شــنـوده ای کـلـامـش را
گفته است تو را که «بی مقامم من »	تـا چـنـد کـنی طـلـب مـقـامـش را؟
بـــارنــده بـــه دوســتـــان و یــاران بـــر	نم نیست غم است مر غمامش را
چــــون داد نـــویـــد رنـــج و دشـــواری	آراســتــه بـــاش مــر خــرامــش را
بــر یـخ بــنــویـس چــون کــنــد وعــده	گـفـتــار مـحــال و قـول خــامـش را
جــز کـشـتــن یـار خــویـش و فـرزنـدان	کـاری مـشـناس مـر حـسـامـش را
چـون چـاشـت کند ز خـویش و پـیوندت	تـو سـاخـتـه بـاش کـار شـامـش را
گـر بــر تــو ســلـام خــوش کـنـد روزی	دشــنـام شــمـار مـر ســلـامـش را
کــس را بــه نـظــام دیـده ای حــالــی	کـو رخــنـه نـکـرد مـر نـظـامـش را؟
وز بـــاب و ز مــام خــویــش نــربــودش	یــا زو نــر بــود بـــاب و مــامــش را
پــرهـیـز کــن از جــهـان بــی حــاصــل	ای خـورده جـهـان و دیده دامـش را
و آگـــاه کـــن، ای بــــرادر، از غـــدرش	دور و نـزدیـک و خـاص و عـامـش را
آن را کـــه هـــمـــی ازو طــــمـــع دارد	گـو «سـاخـتـه بـاش انتـقـامش را»
گـر بـر فـلـک اسـت بــام کـاشـانـه ش	چـون دشت شمار پـست بـامش را
مـن کـز هـمـه حــال و کــارش آگـاهـم	هـرگـز طــلـبــم مـراد و کـامـش را؟
ویـن دل کــه حــلــال او نـمــی جــویـد	چون خواهد جـست مر حرامش را؟
آن را طـلب، ای جـهان، که جـویایسـت	ایـن بـی مـزه نـاز و عـز و رامـش را
واشــفــتــه بـــدو ســپــاری و بـــرکــه	شـاهنـشـه ری کـنـی غـلـامـش را
وز مـــشـــتـــری و قـــمـــر بـــیـــارائی	مـرقــبــقـب زیـن و اوســتــامـش را
آخــر بـــدهــی بــه نــنــگ و رســوائی	بـی شـک یک روز لـاف و لـامـش را
هــرچــنــد کــه شــاه نــامــور بــاشــد	نـابــوده کـنـی نـشــان و نـامـش را
واشـفـتــه کـنـی بــه دسـت بــیـدادی	احـوال بـه نـظـم و نـغـز و رامـش را
بــشــنـو پــدرانـه، ای پــســر، پــنــدی	آن پــنـد کــه داد نـوح ســامــش را
پـرهـیز کـن از کـسـی کـه نـشـنـاسـد	دنـیـی و نــعــیـم بــی قــوامــش را
وز دل بـــه چــراغ دیــن و عــلــم حــق	نــتـــوانــد بـــرد مــر ظــلــامــش را
زو دسـت بـشوی و جـز بـه خـاموشی	پـاسـخ مـده، ای پـسـر، پـیامش را
بــگــذارش تــا بــه دیـن هــمــی خــرد	دنــیــای مـــزور و حـــطـــامـــش را
مــنـگــر بــه مــثــل جــز از ره عــبــرت	رخـسـاره خـشک چـون رخـامش را
بــل تــا بــکــشــد بــه مــکــر زی دوزخ	دیو از پـس خـویشـتـن لـگـامـش را
بــــر راه امـــام خــــود هـــمـــی نـــازد	او را مــپـــذیــر و مــه امـــامــش را
دیوی اسـت حـریص و کام او حـرصـش	بـشـناس بـه هوش دیو و کامش را
چــــون صــــورت و راه دیـــو او دیــــدی	بـــگــذار طـــریــقــت نــغــامــش را
وانـــکـــه بــــگـــزار شــــکــــر ایـــزد را	ویـن مـنـت و نـعــمـت تــمـامـش را
وامـی اســت بــزرگ شــکـر او بــر تــو	بــگـزار بــه جــهـد و جــد وامـش را
شــکــری بــگــزار عــلــم و دیــنــش را	زان بــه کـه شـراب یـا طـعـامـش را