مهدی صادقی مود
گلهای سرخِ خشکِ تو لای کتاب هام
آوردنِ ” نه ” توی تمامِ جواب هام
پیروزی تو بینِ همه انتخاب هام
اینها مُسکنِ دل هرجایی ام شده
دستمال های خیسِ مچاله کفِ اتاق
تنها دلیلِ هرزه گی ات ، کوریِ اجاق
در حسرتِ تـنِ تو شبِ داغِ اتفاق
دردی عمیق مونسِ تنهایی ام شده
حجمِ درشتِ مُشتِ تو پاپیچِ گونه ام
سنگینیِ محالِ سرت روی شونه ام
نازِ تـو و نیـازِ لطیفِ زنـونه ام
شبها صدای بادِ که لالایی ام شده
پاییزِ سالِ بعد اگر” پا به ماه ” شم
تا قبل از اینکه یائسه گردم تباه شم
مادر شوم ، به گفته ی تو روبراه شم
تنها دلیلِ صبر و شکیبایی ام شده !
همذات پنداریِ من و چهار برش از زندگی زنی که باردار نمیشه
بخش مسمط | پایگاه خبری شاعر
منبع: سایت شعر ایران
