قالب شعر: غزل

قرار مان که یادت نرفته همسفر من

دوباره تشنه ی جنگ و هنوز خسته راهیم

شبیه لشکر گم کرده در بیابان راه

هنوز عاشق میدان ، پر از حسرت و آهیم

گذر نکرده شبی کاروان مصر از اینجا

هنوز یوسف تنها مانده در دل چاهیم

سکوت خانه شکست و وزید در ایوان

صدای خوردن سیبی هنوز غرق گناهیم !

مرا ببخش ، که گاهی بهانه غزل من

تو می شوی و من و دل براین بهانه گواهیم

خدا کند که نباشد دلی اسیر تو ، اما

تمام عمر گذشت و اسیر چشم سیاهیم