غم عظما

جایی که خدا گریه کند بنده که باشد

آن دل که نگرید به خدا زنده نباشد

عمریست تبسم به لب و غم به دل ماست

ما را ز غم تو اثر از خنده نباشد

خون گریه کند هر که بفهمد غمت عظما ست

حاجت به سخنرانی و گوینده نباشد

اشک آمده از دیده که تا بنده بفهمد

این چشم همی خواسته شرمنده نباشد

(خوشدل) مشو بر جنت و فردوس که والله

بی حب حسین و حسن ارزنده نباشد

خوشدل اصفهانی