صدای زخمه ی شانه

همینکه موی سیاهت دمی به شانه گرفت

نگاهِ واژه گمانم نَمِ ترانه گرفت

به روی دفترِ شعرم قلم چنان رقصید

که حرف درهم دل، رنگِ شاعرانه گرفت

غزل دمیده شد و بر تمامِ من بارید

شبیه نم نم باران به سقف خانه گرفت

به هر جهت که کشیدم عنان شعرم را

نرفت..جای دگر چون تو را بهانه گرفت

درآن میانه که شعرم خرابِ وصل تو بود

خیال ِ فاصله ها ضربِ تازیانه گرفت

به زیر ضربه ی شلاقِ غم غزل تر شد

و اشک بی تو نوشتن چه دانه دانه گرفت

عذاب بودنِ بی تو عذاب خاطره ها

که تیر غصه و ماتم مرا نشانه گرفت

نشسته بودم و در سر مرور می کردم

چه شد که کشتیِ غمها به من کرانه گرفت؟

صدای زخمه ی شانه به چنگِ موی سیاه

شراره شد که چنین آتشی زبانه گرفت

#مهدی_شهسواری