کــســـی کـــز راز ایــن دولــاب پـــیــروزه خـــبـــر داردبـه خـواب و خـور چـو خـر عمر عزیز خـویش نگذاردجـز آن نـادان کـه نـنـگ جـهـل زیـر پـی سـپــر…
| کــســـی کـــز راز ایــن دولــاب پـــیــروزه خـــبـــر دارد | بـه خـواب و خـور چـو خـر عمر عزیز خـویش نگذارد |
| جـز آن نـادان کـه نـنـگ جـهـل زیـر پـی سـپــر کـردش | کـسـی خـود را بـه کـام اژدهای مـسـت نـسـپـارد |
| خـردمـندا، چـه مـشـغـولـی بـدین انـبـار بـی حـاصـل؟ | کـه این انـبـارت از کـشـکـین چـو از حـلـوا بـینـبـارد |
| تـوی بـر خـواب و خـور فـتـنـه هـمـانـا خـود نـه ای آگـه | که مر پـهلوت را گیتی بـه خواب و خور همی خارد |
| نه ای ای خاک خوار آگه که هرکه ش خاک خور باشد | سرانجـام ارچه دیر است این قوی خاکش بـیوبـارد |
| فــلـک مـر خــاک را، ای خــاک خــور، در مـیـوه و دانـه | ز بـهر تـو بـه شـور و چـرب و شـیرین می بـیاچـارد |
| نـمـی بــیـنـی کـز آن آچــار اگـر خــاکـی تــهـی مـانـد | تـو را، ای خـاک خـوار، آن خـاک بـی آچـار نـگـوارد؟ |
| تـو را زهر اسـت خـاک و دشـمـنی داری بـه مـعـده در | که گر خاکش دهی ور نی همی کارت به جان آرد |
| اگـر فـرمـان او کـردی و خــوردی خــاک شـد خــامـش | و گـر نـه هـمـچـنـان دایم بـه مـعـده در همـی ژارد |
| بـه دانه ی گندم اندر چـیست کو مر خاک و سرگین را | چـنان کرده است کورا کس همی زین دو نپـندارد؟ |
| چــگـونـه بــی سـر و دنـدان و حـلـق و مـعـده آن دانـه | هـمـی خـاکـی خـورد هـمـواره کآب او را بــیـاغـارد |
| کـسـی کـاین پـر عـجـایب صـنع و قـدرت را نمـی بـیند | سـزد گـر مـرد بــیـنـا جـز کـه نـابـیـنـاش نـشـمـارد |
| بـــه دانــه تــخــمــهــا در پــیــشــکــارانــنــد مــردم را | که هر یک زان یکی کار و یکی پـیشـه ی دگر دارد |
| چــو در هـر دانـه ای دانـا یـکـی صــانـع هـمـی بــیـنـد | خــدای خــویـش ایـنـهـا را نـه پــنــدارد نـه انـگــارد |
| ور انــدر یــافــتــن مــر پــیـشــکــاران را چــو درمــانــد | بـر آن کـو بـرتـر از عـقـل اسـت خـیره وهم بـگمارد |
| کـسـی شـکـر خـداونـدی کـه او را بـنـده ای بــخـشـد | کـه او از خـاک خـرمـا کـرد دانـد خـود بـچـه گـزارد؟ |
| تــو را در دانـه خــرمـاسـت، ای بــیـنـا دل، ایـن بــنـده | کـه او بـر سـرت هر سـالـی همی خـرما فـرو بـارد |
| کـسـی کـز کـردگار خـویش از این سـان قـیمتـی بـاید | سـزد گر در دو دیده ی خـویش تـخـم شکر او کارد |
| از آن پـس کـه ت نـکـوئی هـا فـراوان داد بــی طـاعـت | گــر او را تــو بــیــازاری تــو را بــی شــک بــیــازارد |
| خـردمـنـدی کـه نـعـمـت خـورد شـکـر آنـش بـایـد کـرد | ازیـرا کـز ســبــوی ســر کـه جــز سـرکـه نـیـاغـارد |
| نـشـانـه ی بــنـدگـی شـکـر اسـت، هـرگـز مـردم دانـا | بــه نـســپــاسـی ز حــد بــنـدگـی انـدر نـیـاجــارد |
| مـینـدیـش و مـینـگـار، ای پـسـر، جـز خـیـر و پـنـد ایـرا | کـه دل جـز خـیر نـنـدیشـد قـلـم جـز پـنـد نـنـگـارد |
| ز دانــا جــوی پــنــد ایـرا کــه آب پــنــد خــوش یـابــی | چـو دانا خـوشـه دل را بـه دسـت عـقـل بـفـشـارد |
| اگرت اندوه دین اسـت، ای بـرادر، شـعر حـجـت خـوان | کـه شـعـر زهـد او از جــانـت ایـن انـدوه بــگـسـارد |
| تـو ای کشـتـه ی جـهالت سـوی او شو تـا شوی زنده | کـه از جـهـل تـو حـجـت سـوی تـو آمـد نـمـی یارد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
