چــنــد گــوئی کــه؟ چــو ایــام بــهــار آیــدگـــل بـــیــارایــد و بـــادام بـــه بـــار آیــدروی بــسـتــان را چــون چــهـره دلـبــنـداناز شــکــو…
| چــنــد گــوئی کــه؟ چــو ایــام بــهــار آیــد | گـــل بـــیــارایــد و بـــادام بـــه بـــار آیــد |
| روی بــسـتــان را چــون چــهـره دلـبــنـدان | از شــکــوفــه رخ و از ســبــزه عــذار آیـد |
| روی گــلــنــار چـــو بـــزدایــد قــطــر شــب | بــلـبــل از گــل بــه ســلــام گــلـنـار آیـد |
| زاروار اسـت کـنـون بــلـبــل و تـا یـک چـنـد | زاغ زار آیـــــد، او زی گــــــلــــــزار آیـــــد |
| گــل ســوار آیـد بــر مـرکــب و، یـاقــوتــیـن | لـالـه در پـیشـش چـون غـاشـیه دار آیـد |
| بـــــاغ را از دی کــــافــــور نــــثـــــار آمــــد | چــون بـــهــار آیــد لــولــوش نــثـــار آیــد |
| گـــل تـــبـــار و آل دارد هــمــه مــه رویــان | هــر گــهــی کــایــد بـــا آل و تــبــار آیــد |
| بــیـد بــا بــاد بــه صـلـح آیـد در بــســتــان | لــالـه بــا نـرگــس در بــوس و کــنـار آیـد |
| بــاغ مـانـنـده گـردون شــود ایـدون کـه ش | زهـره از چــرخ سـحــرگـه بــه نـظـار آیـد |
| ایـن چـنـیـن بـیـهـده ای نـیـز مـگـو بــا مـن | کــه مــرا از ســخــن بــیـهــده عــار آیــد |
| شــســت بــار آمــد نــوروز مــرا مــهـمــان | جـز همان نیسـت اگر شـشـصـد بـار آید |
| هر کـه را شـسـت سـتـمـگـر فـلـک آرایش | بـــاغ آراســتــه او را بــه چــه کــار آیــد؟ |
| سـوی من خـواب و خـیال اسـت جـمـال او | گر بـه چـشـم تـوهمی نقـش و نگـار آید |
| نــعــمــت و شــدت او از پــس یــکــدیــگــر | حــنـظـلـش بــا شـکـر، بــا گـل خــار آیـد |
| روز رخـــشــنــده کــزو شــاد شــود مــردم | از پـــس انـــده و رنـــج شـــب تـــار آیــد |
| تـــا نـــرانـــد دی دیـــوانـــه ت خـــوی بـــد | نــه بــهـار آیـد و نـه دشــت بــه بــار آیـد |
| فــلــک گــردان شــیــری اســت ربــایـنــده | که همی هر شـب زی ما بـه شـکـار آید |
| هـر کـه پــیـش آیـدش از خــلـق بــیـوبــارد | گــر صــغــار آیــد و یــا نــیــز کــبـــار آیــد |
| نـشــود مــانـده و نـه ســیـر شــود هـرگــز | گــر شــکــاریـش یـکــی یـا دو هـزار آیـد |
| گـر عـزیز اسـت جـهـان و خـوش زی نـادان | سوی من، باری، می ناخوش و خوار آید |
| هـر کـسـی را ز جـهـان بـهـره او پـیداسـت | گـر چـه هـر چـیزی زین طـبـع چـهـار آیـد |
| مـی بـکـار آیـد هـر چـیـز بـه جـای خـویـش | تــری از آب و شــخــودن ز شــخــار آیــد |
| نـرم و تــر گـردد و خــوش خــوار و گـوارنـده | خـار بــی طـعـم چــو در کـام حــمـار آیـد |
| ســازگــاری کــن بــا دهــر جــفــاپــیـشــه | کــه بــدو نــیـک زمــانــه بــه قــطــار آیـد |
| کــر بــدآمــدت گــهـی، اکــنــون نــیـک آیـد | کـز یـکـی چـوب هـمـی مـنـبــر و دار آیـد |
| گــه نــیــازت بــه حــصــار آیــد و بــنــدو دز | گــاه عــیـبــت ز دزو بــنـد و حــصــار آیـد |
| گــه ســـپـــاه آرد بـــر تـــو فـــلــک داهــی | گـه تــو را مـشـفـق و یـاری ده و یـار آیـد |
| نـبــود هـرگـز عـیـبــی چـو هـنـر، هـرچـنـد | هــنــر زیــد ســـوی عــمــر و عــوار آیــد |
| مــر مــرا گــوئی بــرخــیـز کــه بــد دیـنــی | صــبــر کــن اکــنـون تــا روز شــمــار آیـد |
| گیسوی من به سوی من ندو ریحان است | گـر بـه چـشـم تـو همـی تـافـتـه مـار آید |
| شــاخ پــربـــارم زی چــشــم بــنــی زهــرا | پـیش چـشـم تـو همـی بـید و چـنـار آید |
| ور هـمـی گــوئی مـن نـیـز مـســلــمــانـم | مـر تـو را بـا مـن در دیـن چـه فـخـار آیـد؟ |
| مـن تــولــا بــه عــلــی دارم کــز تــیـغــش | بـر مـنـافـق شـب و بـر شـیعـه نـهـار آید |
| فــضــل بــر دود نــدانـی کــه بــســی دارد | نـور اگــر چــنـد هـمـی هـردو ز نـار آیـد؟ |
| چــون بــرادر نــبــود هــرگــز هــمــســایــه | گـرچـه بـا مـرد بـه کـهسـار و بـه غـار آید |
| سـنـگ چـون زر نـبـاشـد بـه بـهـا هـرچـنـد | ســنــگ بــا زر هــمــی زیــر عــیــار آیــد |
| دیـن ســرائی اســت بــرآورده پــیـغــمـبــر | تــا هـمــه خــلــق بــدو در بــه قــرار آیـد |
| بـــه ســـرا انــدر دانــی کــه خـــداونــدش | نــه چــنــان آیــد چــون غــلــه گــزار آیـد |
| عــلــی و عــتــرت اوی اســت مـر آن را در | خـنک آن کس که در این ساخـتـه دار آید |
| خنک آن را که بـه علم و بـه عمل هر شب | بـــه ســـرا انـــدر بـــا فـــرش و ازار آیـــد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
