گـرت ایـدوسـت بــود دیـده روشـن بــیـنبــجــهـان گــذران تــکــیـه مـکــن چــنـدیـننه بـقـائیسـت بـه اسـفـنـد مـه و بـهمـننـه ثـبـاتـی اسـت بـه شـهـری…
| گـرت ایـدوسـت بــود دیـده روشـن بــیـن | بــجــهـان گــذران تــکــیـه مـکــن چــنـدیـن |
| نه بـقـائیسـت بـه اسـفـنـد مـه و بـهمـن | نـه ثـبـاتـی اسـت بـه شـهـریور و فـروردیـن |
| پــی اعــدام تــو زیــن آیــنــه گــون ایـوان | صـبـح کـافـور فـشـان آید و شـب مشـکـین |
| فـلـک ایدوسـت بـه شـطـرنج همی ماند | کــه زمـانـیـت کــنـد مـات و گـهـی فــرزیـن |
| دل بـه سـوگـند دروغـش نـتـوان بـسـتـن | کـه بــه هـر لـحــظــه دگـرگـونـه کـنـد آئیـن |
| بـــه گـــذرگـــاه تـــو ایـــام بــــود رهـــزن | چـه همی بـار خـود از جـهل کـنی سـنگین |
| بــــربـــود اســـت ز دارا و ز اســـکـــنـــدر | مـهـر ســیـمـیـن کــمــر و مـه کــلــه زریـن |
| نـدهـد هـیچ کـسـی نـسـبـت طـاوسـی | بــه شـغـالـی کـه دم زشـت کـنـد رنـگـیـن |
| چــو کــبــوتــر بــچــه پــرواز مـکــن فــارغ | کـه بــه پــروازگـه تــســت قـضـا شـاهـیـن |
| ز کــمــان قــدر آن تـــیــر کــه بـــگــریــزد | کـشـدت گـر چــه ســراپــای شـوی روئیـن |
| همه خـون دل خـلق اسـت درین سـاغـر | کـه دهد سـاقـی دهرت چـو مـی نـوشـین |
| خاک خوردست بسی گلرخ و نسرین تن | کـه مـی رویـد از آن سـرو و گـل و نـسـرین |
| مـرو ای پــیـشــرو قــافــلـه زیـن صــحــرا | کــه نـیـامــد خــبــر از قــافــلــه پــیـشــیـن |
| دل خــود بــیـنـت بــیـازرد چــنــان کــژدم | تــن خــاکــیـت بــبــلــعــد چــنــان تــنــیـن |
| روز بــگـذشـت، ز خـواب سـحـری بــگـذر | کـاروان رفـت، رهـی گـیـر و بـرو، مـنـشـین |
| بـه چـمنزار دو، ای خوش خط و خـال آهو | بــه ســمــوات شــو، ای طــایــر عــلــیـیـن |
| بـــچــه امــیــد دریــن کــوه کــنــی خــارا | چو تو کشتست بسی کوهکن این شیرین |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج











