مشـک از چـین زلـف می افـشـاندآه از نـــاف آهــوان بـــرخـــاســـتچــشــم جــادوش آتـــشــی در زددود از مـغـز جــادوان بــرخــاســتفتـنه ای کان نشـسـتـ…
| مشـک از چـین زلـف می افـشـاند | آه از نـــاف آهــوان بـــرخـــاســـت |
| چــشــم جــادوش آتـــشــی در زد | دود از مـغـز جــادوان بــرخــاســت |
| فتـنه ای کان نشـسـتـه بـود تـمام | بـاز از آن مـاه مـهربـان بـرخـاسـت |
| پــیـش مـن آمـد و زبــان بــگـشـاد | گفـت یوسـف ز کاروان بـرخـاسـت |
| دل بـه من ده که گر بـه حق گویی | در غم من ز جـان تـوان بـرخـاست |
| دل چـــو رویــش بـــدیـــد دزدیـــده | بـگریخـت از من و دوان بـرخـاست |
| آتــش روی او بــدیـد و بــسـوخــت | بـه تجلی چو آن شبـان بـرخاست |
| او چو سلطان به زیر پرده نشست | دل تـنها چـو پـاسـبـان بـرخـاسـت |
| چـون همه عمر خویش یک مژه زد | همه مغزش ز استخوان برخاست |
| نـتــوان کـرد شـرح کـز چـه صـفـت | دل عــطــار نــاتــوان بــرخــاســت |
| دوش کان شمع نیکوان بـرخـاست | نـالـه از پـیر و از جـوان بـرخـاسـت |
| گل سرخ رخش چـو عکس انداخت | جـوش آتـش ز ارغـوان بـرخـاسـت |
| آفتـابـی که خواجه تـاش مه است | بـه غلامیش مدح خوان بـرخاست |
| از غــم جـــام خــســروی لــبـــش | شور از جـان خـسروان بـرخـاست |
| روی بـــگــشــاد تــا ز هــر مــویــم | صد نگهبـان و دیده بـان بـرخاست |
| یــارب از تـــاب زلـــف هــنـــدوی او | چـه قـیامـت ز هندوان بـرخـاسـت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
