هـفـتـه هـا کـردیـم مـاه و سـالـهـا کـردیـم پــارنـور بــودیـم و شــدیـم از کــار نــاهـنــجــار نــاریافتـیم ار یک گهر، همسـنگ شد بـا صد خـزفداشـتـیم…
| هـفـتـه هـا کـردیـم مـاه و سـالـهـا کـردیـم پــار | نـور بــودیـم و شــدیـم از کــار نــاهـنــجــار نــار |
| یافتـیم ار یک گهر، همسـنگ شد بـا صد خـزف | داشـتـیم ار یک هنـر، بـودش قـرین هفـتـاد عـار |
| گاه سلخ و غره بـشمردیم و گاهی روز و شب | کـاش مـیـکـردیـم عـمـر رفـتــه را روزی شــمـار |
| شـمـع جــان پــاک را انـدر مـغـاک افـروخـتــیـم | خـانـه روشـن گـشـت، امـا خـانـه دل مـانـد تـار |
| صـد حـقـیقـت را بـکشـتـیم از بـرای یک هوس | از پـی یک سیب بـشکستـیم صدها شاخـسار |
| دام تـزویـری کـه گـسـتـردیم بـهـر صـیـد خـلـق | کـرد مـا را پـایـبــنـد و خـود شـدیـم آخـر شـکـار |
| تــا بــپــرد، سـوزدش ایـام و خــاکـسـتــر کـنـد | هـر کـه را پــروانـه آســانـیـســت پــروای شـرار |
| دام در ره نــه هــوی را تــا نــیــفــتــادی بــدام | سنگ بـر سر زن هوس را تـا نگشتی سنگسار |
| نوگـلی پـژمرده از گلبـن بـخـاک افـتـاد و گـفـت | خوار شد چون من هر آنکو همنشینش بود خار |
| کـار هـسـتـی گـاه بـردن شـد زمـانـی بـاخـتـن | گـه بـپـیچـاننـد گـوشـت، گـه دهنـدت گـوشـوار |
| تا کنی محکم حصار جسم، فرسود است جان | تـا بــتـابــی نـخ بــرای پــود، پـوسـیـداسـت تـار |
| سـالها شـاگردی عجـب و هوی کردی بـشـوق | هیچ دانسـتـی در این مـکـتـب کـه بـود آموزگـار |
| ره نـمـودنـد و نـرفـتــی هـیـچــگـه جــز راه کـج | پــنـد گـفــتــنـد و نـپــذرفـتــی یـکـی را از هـزار |
| جهل و حرص و خودپـسندی دشمن آسایشند | زیـنـهـار از دشــمـنـان دوســت صـورت، زیـنـهـار |
| از شـبــانـی تـن مـزن تــا گـرگ مـانـد نـاشـتــا | زنـدگـانـی نـیـک کـن تــا دیـو گـردد شـرمـســار |
| بـاغبـان خـستـه چـون هنگام حـاصل شد غنود | مـیـوه هـا بــردنـد دزدان زیـن درخــت مـیـوه دار |
| مـا دریـن گـلـزار کـشـتـیـم این مـبـارک سـرو را | تــا کـه گـردد بــاغـبــان و تــا کـه بــاشـد آبــیـار |
| رهنـمـای راه مـعـنـی جـز چـراغ عـقـل نیسـت | کوش، پـروین، تـا بـه تـاریکی نبـاشی رهسپـار |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
