ای شـب تـازان چـو ز هـجـران طـنـابعلت خـوابـی و تـو را نیسـت خـوابمکـر تـو صـعـب اسـت کـه مردم ز تـوهـسـت در آرام تـو خـود در شـتــابهــرگــز نــاراسـ…
| ای شـب تـازان چـو ز هـجـران طـنـاب | علت خـوابـی و تـو را نیسـت خـواب |
| مکـر تـو صـعـب اسـت کـه مردم ز تـو | هـسـت در آرام تـو خـود در شـتــاب |
| هــرگــز نــاراســت جــز از بـــهــر تــو | چـرخ سـر خـویـش بــه در خـوشـاب |
| تــو چـو یـکـی زنـگـی نـاخـوب و پــیـر | دخـتــرکـان تـو هـمـه خـوب و شـاب |
| زادن ایـشــان ز تــو، ای گــنـده پــیـر، | هست شگفتـی چـو ثـواب از عقاب |
| تــا تــو نــیــائی نــنــمــایــنــد هــیــچ | دخــتـــرکــان رویــکــهــا از حــجــاب |
| روی زمــیـن را تــو نــقــابــی ولــیــک | ایـشـان را نـیـســت نـقـابــت نـقـاب |
| چـــنــد گــریــزی ز حــواصــل در ایــن | قـبــه بــی روزن و بــاب، ای غـراب؟ |
| در تــو هــمــی پــیـری نــایــد پــدیــد | زانـکـه ز مـردم تــو ربــائی شــبــاب |
| آب نـه ای، چـونـکـه بـشـویـد هـمـی | شـرم گن از روی تـو بـه شرم و آب؟ |
| چـنـد بـه سـوزن بـشـکـسـتـی تـبـر! | چـند بـه گنجـشـک گرفـتـی عـقاب! |
| چــنـد چــو رعـد از تــو بــنـالـیـد دعـد | تــاش بــخــوردی بــه فــراق ربــاب؟ |
| چــنـد کـه از بــیـم تــو بــگـریـخـتــنـد | از رمــه گــرســنـه مـیـشــان ذئاب؟ |
| شـاه حـبــش چـون تـو بــود گـر کـنـد | شمشیر از صبـح و سـنان از شهاب |
| چـنـد گـذشـتـه سـتـی بــر جـاهـلـان | بـر کفشان قحف و میان شان قحاب |
| حـرمت تـو سخـت بـزرگ است ازانک | در تــو دعــا را بــگــشــایــنــد بـــاب |
| ای کـه نـدانـی تـو هـمـی قـدر شـب | ســوره والـلـیـل بــخــوان از کــتــاب |
| قدر شب اندر شب قدر اسـت و بـس | بــرخـوان آن سـوره و مـعـنـی بـیـاب |
| همچـو شـب دنیا دین را شـب اسـت | ظلمت از جـهل و ز عصـیان سـحـاب |
| خـلـق نـبـینـی هـمـه خـفـتـه ز عـلـم | عدل نهان گشـتـه و فاش اضـطـراب |
| ایـنـکـه تـو بـینـی نـه هـمـه مـردمـنـد | بـــلــکــه ذئابـــنــد بـــه زیــر ثــیــاب |
| کـرده ز بــهـر سـتــم و جـور و جــنـگ | چنگ چو نشپیل و چو شمشیر ناب |
| خــانـه خــمــار چــو قــصــر مــشــیـد | مــنـبــر ویـران و مــســاجــد خــراب |
| مــطـــرب قــارون شـــده بـــر راه تـــو | مـقـری بـی مـایـه و الـحـانـش غـاب |
| حــاکــم در خــلــوت خــوبــان بــه روز | نیم شـبـان مـحـتـسـب اندر شـراب |
| خـون حـسـین آن بـچـشـد در صـبـوح | ویـن بـخـورد ز اشـتـر صـالـح کـبــاب |
| غــره مــشــو گــر چــه بـــه آواز نــرم | عـرضـه کـنـد بــر تــو عـقـاب و ثـواب |
| چـون بـخـورد سـاتـگنی هفت هشت | بــــا گـــلـــوش تـــاب نـــدارد ربـــاب |
| این شب دین اسـت، نبـاشد شگفت | نـیـم شـبــان بــانـگ و فـغـان کـلـاب |
| گـاه سـحــر بــود، کـنـون سـخـت زود | بـــرزنــد از مــشــرق تــیــغ آفــتــاب |
| تــازه شــود صـورت دیـن را، جــبــیـن | سـهل شـود شـیعت حـق را صـعاب |
| زیـــر رکـــاب و عـــلـــم فـــاطـــمـــی | نــرم شـــود بـــی خـــردان را رقــاب |
| خــاک خــراســان شــود از خــون دل | زیـر بــر دشــمــن جــاهـل خــضــاب |
| بـــر ســر جـــهــال بـــه امــر خـــدای | مـحــتــسـب او بــکـنـد احــتــسـاب |
| کـــر شــــود بــــاطــــل از آواز حــــق | کـور کـنـد چــشــم خــطـا را صــواب |
| چونکه نخواهی سپس شست سال | ای مـتــغـافـل ز تــن خـود حـسـاب؟ |
| صــیـد زمـانـه شــدی و دام تــوســت | مـرکـب رهـوار بــه سـیـمـیـن رکـاب |
| چـنـد در ایـن بـادیه خـشـک و زشـت | تـشـنـه بــتــازی بــه امـیـد سـراب؟ |
| دنیا خـود جـست و نجـستـی تـو دین | چیست بـه دست تو جز از بـاد ناب؟ |
| گـر نـبــود پــرسـش رسـتــی، ولـیـک | گـرت بــپــرسـنـد چـه داری جــواب؟ |
| گـرت خــوش آیـد سـخــن مـن کـنـون | ره ز بـیـابــان بــه سـوی شـهـر تـاب |
| شـهر عـلـوم آنکـه در او عـلـی اسـت | مـســکـن مـسـکـیـن و مآب مـثــاب |
| هـر چـه جـز از شـهـر، بـیابـان شـمـر | بــی بــر و بـی آب و خـراب و یـبــاب |
| روی بـه شـهـر آر کـه این اسـت روی | تــا نـفــریـبــدت ز غــولــان خــطــاب |
| هـر کـه نـتـابـد ز عـلـی روی خـویـش | بــی شــک ازو روی بــتــابــد عـذاب |
| جـــان و تـــن حــجــت تـــو مــر تـــورا | بــــاد تــــراب قـــدم، ای بــــوتـــراب |
| از شـــرف مـــدح تــــو در کـــام مـــن | گـرد عـبــیـر اسـت و لـعـابــم گـلـاب |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
