ای زده تــکـیـه بــر بــلـنـد ســریـربــر ســرت خــز و زیـر پــای حــریـرشـاعـر انـدر مـدیـح گـفـتــه تــو راکــه «امــیـرا هـزار ســال مــمـیـر&…
| ای زده تــکـیـه بــر بــلـنـد ســریـر | بــر ســرت خــز و زیـر پــای حــریـر |
| شـاعـر انـدر مـدیـح گـفـتــه تــو را | کــه «امــیـرا هـزار ســال مــمـیـر» |
| مـلـک را اســتــوار کـرده ســتــی | بـــه وزیــری دبــیــر و بـــا تــدبــیــر |
| خــلـل از مـلـک چــون شـود زایـل | جــز بــه رای وزیــر و تــیـغ امــیــر؟ |
| پـادشـا را دبــیـر چـیـسـت؟ زبــان | کـه سـخـن هـاش را کـنـد تــحـریـر |
| نـیسـت بـر عـقـل مـیر هیچ دلـیل | راهــبـــرتــر ز نــامــه هــای دبــیــر |
| مـهـتــر خــویـش را حــقــیـر کــنـد | ســوی دانــا دبــیــر بــا تــقــصــیــر |
| ســخــن بـــا خــطــر تــوانــد کــرد | خــطــری مــرد را جـــدا ز حــقــیــر |
| جـز بــه راه سـخـن چـه دانـم مـن | کـه حـقـیری تـو یا بـزرگ و خـطـیر؟ |
| ای پـسـر، پـیش جـهل اسیری تـو | تـا نگردد سـخـن بـه پـیشت اسـیر |
| چـون نیاموختـی چـه دانی گفت؟ | کـه بـه تـعـلـیم شـد جـلـیـل جـریـر |
| تـو زخـوشـه عـصـیـر چـون یـابــی | تـا نـگـیـرد ز تـاک خـوشـه عـصـیر؟ |
| ای پـسـر، هـمـچـو مـیر مـیری تـو | او کـبــیـر اسـت و تـو امـیـر صـغـیـر |
| کار خود ساختـه است امیر بـزرگ | تــو ســر کـار خــویـش نـیـز بــگـیـر |
| جـان تـو پـادشای این تـن تـوست | خــاطــر تــو دبــیــر و عــقــل وزیــر |
| خـاطـر تــو نـبــشـت شـعـر و ادب | بـر صحیفه ی دلت به دست ضمیر |
| تـا بـه شـعر و ادب عزیزت داشـت | خـویش و بـیگـانـه و صـغـیر و کـبـیر |
| خــاطــر و دســت تــو دبــیـرانـنــد | ایـنــت کــاری بــزرگ وار و هــژیــر! |
| سرت چـون قیر بـود و قد چون تـیر | بـا تـو اکـنون نه قـیر مـانـد و نه تـیر |
| بـه کـمـان چـرخ تـیر تـو بـفـروخـت | قــیــر تــو عــرض دهــر بــه شــیـر |
| زان جـمـال و بــهـا کـه بــود تــو را | نیسـت بـا تـو کـنون قـلـیل و کـثـیر |
| شـاد بـودی بـه بـانـگ زیر و کـنون | زرد و نــالــان شــدی و زار چــو زیـر |
| مگـرت وقـت رفـتـن اسـت چـنانک | پـیش ازین گـفـتـت آن بـشـیر نـذیر |
| مگـر آن وعـده کـه ت مـحـمد کـرد | راست خـواهد شدن کنون، ای پـیر |
| بـا سـر همـچـو شـیر نـیز مـخـوان | غــزل زلــفــک ســیــاه چـــو قــیــر |
| چشم دل بـاز کن بـبین ره خویش | تـا نـیفـتـی بـه چـاه چـون نـخـچـیر |
| نامه ای کن به خط طاعت خویش | عـلـم عـنوانش و نقـطـه ها تـکـبـیر |
| نـامـه ت از عــلـم بــایـد و زعــمـل | ای خــردمـنـد زی عــلـیـم خــبــیـر |
| از دبــیـری مـبــاش غــافــل هـیـچ | پــنــد پــیــرانــه از پـــدر بـــپـــذیــر |
| از دبــیـری رســانــدت بــه نـعــیـم | ویـن دبــیـری رهـانــدت ز ســعــیـر |
| کـه نماید چـنان که گفـتـه سـتـند | «بــاز دارد تــو را ز شـعـر شـعـیـر» |
| چــون هـمـه کـارهـات بــنـویـســد | آن نــویــســـنـــده خـــدای قـــدیــر |
| پـس مکـن آنچـه گـر بـبـاید خـواند | طــیـره مـانـی ازان و بــا تــشــویـر |
| این جـهان را فـریب بـسـیار اسـت | بـفـروشـد بـه نـرخ سـوسـن سـیـر |
| حــیـلـتــش را شـنـاخــت نـتــوانـد | جـز کـسـی تـیزهـوش روشـن ویـر |
| مخور از خوان او نه پـختـه نه خـام | مـخـر از دسـت او خـمـیـر و فـطـیـر |
| نـیـسـت گـفـتـار او مـگـر تـلـبـیس | نــیـســت کــردار او مــگــر تــزویــر |
| چـرخ حـیلـت گـر اسـت حـیلـت او | نــخــرد مــرد هـوشــیـار و بــصــیـر |
| بـی قرار اسـت همچـو آب سـراب | دود تـیره اسـت همـچـو ابـر مـطـیر |
| زر مغشـوش کم بـهاسـت بـه رنج | زعــــفــــران مـــزور اســــت زریـــر |
| تــو مـزور گـری مـکـن چـو جــهـان | خـاک بــر مـن مـدم بـه نـرخ عـبـیـر |
| که چـو موشان نخـورد خواهم من | زهــره داروی تــو بــه بــوی پــنــیـر |
| راسـت بـاش و خـدای را بـشناس | که جـز این نیسـت دین بـی تـغـییر |
| بـنـشـیـن بـا وزیـر خـویـش، خـرد، | رفــتــنــت را نـکــو بــکــن تــقــدیـر |
| بــا خــرد بــاش یـک دل و هـمـبــر | چـون نـبـی بـا عـلـی بـه روز غـدیر |
| خــیـر زاد تــو اســت در طــلـبــش | خـیـره خـیـره چــرا کـنـی تــاخـیـر؟ |
| خـوی نیک اسـت و خـیر مایه دین | کس نکرده است جز به مایه خمیر |
| مـر بـقـا را در ایـن سـرای مـجـوی | کـه بــقـا نـیـسـت زیـر چــرخ اثــیـر |
| پند گیر، ای پـسر، زمن کاین یافت | از پــدر شــبـــرو گــزیــده شــبــیــر |
| در شـکـم سـنگ خـاره بـه زان دل | کــه درو نـیـســت پــنــد را تــاثــیـر |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
