دیوانگی

من که بودم زتو خوشنود
تو زمن فارغ و شاد
دل به من از چه ندادی
به که دادی به مراد
ز وفا بویی نبردی

من خسته ز داد
می دهم ،گوش به ویرانی باد
خانه ها لرزه کنان مات ز دیوانگیش
رهروان ساکت ومهجور ز بی خانگیش