جز تو نماند

مرا جز تو در دل تمنّا نماند
به جز مهرِ رویت، تَوَلّا نماند

شب آمد، ولی بی‌رخِ چون مَهِ تو
به چشمم فروغی زِ فردا نمانَد

به هر سو دویدم پیِ عطرِ نابَت
به جز گردِ راهت، هویدا نماند

دل از هر چه جز عشقِ تو شسته‌ام تا؛
در این خانه جز نامِ دریا نماند

اگر تیغِ هجران زدی بر دلِ من
از آن سروِ آزاد، بالا نماند

مرا زنده دارد امیدِ وصالَت
وگرنه زِ جان نیز پروا نماند

جهان گر بَرآشوبَد از دشمنی ها
چو عشقت بُوَد، هیچ غم‌ها نماند

🖋 یاسر یزدانی