تا به لب ذکر تو رقصید ، دلم می لرزد

طارق خراسانی

دیده ام تا حرمت دید ، دلم می لرزد
نوری از پنجره تابید…، دلم می لرزد
تا به لب ذکر تو رقصید ، دلم می لرزد

گوشه ی صحن، دَمِ عید، دلم می لرزد
من و یک عالمه تردید..، دلم می لرزد

سـوی تو پای برهنه… که دویدن دارد
خاک درگاهِ تو بر چشم…کشیدن دارد
ز نسیم حرَمَت… ، بوسـه خریدن دارد

بادی از سمت حرم قصــدِ وزیدن دارد
بی سبب نیست که چون بید دلم می لرزد

چه کسی فهم تواند که کند حرف دلی؟
می تکاند دلِ من را به خدا ِنامِ ولی
لحظه ای دور ز من باش که دانم به علی

لرزه افتاده به جان و در و دیوار…، ولی
زلزله نیست، نترســید…! دلم می لرزد

این نه پای من و من بی سر و پا تا بَرِ یار
بی خود از خویش روم، بازشتابان، انگار
دستِ غیبی ست مرا میبرد او سـوی نگار

میروم سمتِ حرم دست به سینه این بار
دو قدم مانده به خورشـید دلم می لرزد

اندکی فکــر و تأمل، همه دانند نکوست
گر چه بر ملت ما ظلم و ستم ها ز عدوست
سرفرازی همه ملّتِ ایران، که از اوست

بی وضو پای مَنِه بَر حرم و ساحتِ دوست
ای عزیزان، که ببخشید دلم می لرزد[1]

[1] . بیت پایانی را حقیر سرود تا شعر در قالب غزل در آید
مخمس با تضمین از غزل “دلم می لرزد” – آقای حسین طاهری از زنجان
طارق خراسانی

…

اصل اثر چنین است

گوشه ی صحن دم عید دلم می لرزد
من و یک عالمه تردید، دلم می لرزد
بادی از سمت حرم قصد وزیدن دارد
بی سبب نیست که چون بید دلم می لرزد
لرزه افتاده به جان در و دیوار ولی
زلزله نیست، نترسید! دلم می لرزد…
می روم سمت حرم دست به سینه اینبار
دو قدم مانده به خورشید دلم می لرزد
…
هرچه از زائر خود دل ببری میچسبد
چقدر در حرمت دربه دری میچسبد
چقَدَر در حرمت مست زیاد است ببین
چقَدَر دور و برت دست زیاد است، ببین
زائرانت به کرامات تو عادت دارند
همه یک جور به این خانه ارادت دارند
یک نفر پول، یکی اشک، یکی انگشتر
«از صدای سخن عشق ندیدم خوش تر»
روزهامان همگی با کَرَمت می چرخند
زائرانت چقدر با عظمت می چرخند
«ابر و باد و مه و خورشید» همه رقص کنان
چند قرن است که زیر علمت می چرخند
تا قدم رنجه کنی بر سر ما یک عمر است
چشم هامان به هوای قدمت می چرخند
حاجیانی که به حج رفتنشان جور نشد
چه غریبانه به دور حرمت می چرخند
«آب در کوزه و ما تشنه لبان» می گشتیم
یار در مشهد و ما گرد جهان می گشتیم

بخش مسمط | پایگاه  خبری شاعر

منبع: سایت شعر ایران