من در این نوشتار کوتاه پیشاپیش از همه ی دوستانی که احیانا ممکن است مطالب عنوان شده باعث رنجش خاطر لطیف آنها بشود عذر خواهی می کنم
اما بعد
متاسفانه به گمان من این سایت به آفتی دچار شده است که می توان تصویر بزرگ تر وغم بار تر آن را در جامعه ی که در آن زندگی می کنیم ببینیم و این آفت چیزی نیست جز در دل چیزی داشتن وبر زبان وقلم چیز دیگر ی نوشتن .نگاهی به نظرات بی شمار دوستان در این سایت شاهدی بر این مدعا است .بسیاری از ما تاب یک انتقاد ساده را تداریم وبه این دلیل پس از خواندن شعر سایر دوستان والبته خیلی وقتها نخواندن آن شعر .یک سری تعریف ها ی بی خاصیت را نثار شعر می کنیم .که بله چه زیبا ودلنشین است وچقدر به دل می نشیند و عمیق بود و…….مبادا به شاعر عزیزمان بر بخورد و اوهم در مقام انتقام برآید ویا دیگر به شعرمان سر نزند وبه همین دلیل در نهایت محافظه کاری از تمجید وتعریف کم نمی گذاریم و البته ساعت ها وقت شریف را تلف می کنیم که برای همه ی شعرا کامنت صادر کنیم وبنده فکر می کنم اگر به جای این همه تعارف وتمجید وتحسین های وقت گیر کمی شعر می خواندیم از شعرای نامی وبزرگ این دیار مانند مولانا وسعدی وحافظ وشاملو ونیما ودیگران ومطالعه ی زیادتری می نمودیم .حداقل به بارور تر شدن شعرهای خودمان کمک می کردیم .واین روحیه ی دوسویه بازی را از کامنت ها خارج می کردیم .پیشنهاد حقیر به مدیران سایت آن است که طرحی را سامان دهی کنند که براساس آن رای گیری های سایت گسترش بیشتری پیدا کند ودوستان بتوانند بی پروا وبی تعارف نظر دهی کنند.طوری که شاعر نداند انتقاد از طرف کیست .شاید سامانی به نظرات داده شود.مثلا نقسیم بندی به ضعیف ،خوب ،خیلی خوب ،وقوی بدون ذکر نام نویسنده شاید راه گشا باشد.بنده برای مثال شعری پرمخاطب را انتخاب کردم وکامنت های آن را بررسی آماری نمودم.متاسفانه علیرغم اینکه شعر بنا به نطر شعردانان محترم سایت (که ذیل شعر امده است) ساختار درستی نداشته و تقریبا هیچ اصلی در ان رعایت نشده است.اما از میان هفتاد وچهار نطری که برای شعر عنوان شده نزدیک به نود ویک در صد از نظرات تعریف وتمجید هایی است که یا ناشی از نخواندن شعر است ویا ناشی از همان آفتی که در بالا عنوان شد. واین مورد برای همه ی اشعار صادق است امید است دوستان لطیف طبع این سایت صداقت وصمیمیت وصراحت را سرلوحه ی ابراز نظرات خود قرار دهند. از سعدی بزرگ بیاموزیم
ز صحبت دوستی برنجم
کاخلاق بدم حسن نماید
عیبم هنر و کمال بیند
خارم گل و یاسمن نماید
کو دشمن شوخ چشم ناپاک
تا عیب مرا به من نماید
بخش نقد ادبی | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
