قالب شعر: شعر نیمایی
در آغوش درختی پر مهر
پنهانم
آویخته بر شاخه ترس
اندوهی ته چشمانم پیداست
و چه زیباست
این ساحت امن سکوت
که پناهگاه پرندگان عاشق
در همین نزدیکی است
من و این گنجشک ها
من و این دلهره ناب حیات
آخر
رنگ تاریکی و شب می گذرد
صبح در چهره گل ها
چه نوازش ها می ریزد
و من
مثل برگی تنها
اوج می گیرم در باد
من پر از همهمه پروازم
با طنین گل سرخ
نغمه ها می سازم
دشت در چهره من
پیداست
نور در پنجره ام
می خندد
فصل بی تابی غنچه ها
نزدیک است
باغبان می داند
که سرود مهربانی چیست
باد بی پروا
در گوش درختان
آواز سفر می خواند
نور از پنجره سبز تماشا
اندوه مرا می چیند
دست می افشانم و
قد می کشم از شوق
می روم از روزنه پاک نیایش بالا
و سرودی از مهر
به لبم می روید
که در آغاز همین روز
روی هر دیواری
درختی سرسبز
سایه می اندازد
و گنجشک های احساس
در هوای تازه یک لبخند
غوطه ور خواهند شد