نگر کـز چـشـم شـاهد چـیسـت پـیدارعــایــت کــن لــوازم را بـــدیــنــجـــاز چشمش خاست بـیماری و مستیز لعـلش گشـت پـیدا عـین هسـتـیز چـشم اوست دلها مست…
| نگر کـز چـشـم شـاهد چـیسـت پـیدا | رعــایــت کــن لــوازم را بـــدیــنــجـــا |
| ز چشمش خاست بـیماری و مستی | ز لعـلش گشـت پـیدا عـین هسـتـی |
| ز چـشم اوست دلها مست و مخمور | ز لعـل اوسـت جـانها جـمله مسـتـور |
| ز چــشـم او هـمـه دلـهـا جــگـرخــوار | لـب لـعـلـش شــفـای جــان بــیـمـار |
| بـه چـشـمـش گـرچـه عـالـم در نیاید | لـبـش هر سـاعـتـی لـطـفـی نـمـاید |
| دمـــی از مـــردمـــی دلـــهـــا نـــوازد | دمــی بــیـچــارگــان را چــاره ســازد |
| به شوخی جان دمد در آب و در خاک | بــه دم دادن زنـد آتــش بــر افــلــاک |
| از او هـر غــمـزه دام و دانـه ای شــد | وز او هر گوشـه ای میخـانه ای شـد |
| ز غـمزه می دهد هسـتـی بـه غـارت | بـه بـوسـه مـی کـند بـازش عـمـارت |
| ز چـشـمـش خـون مـا در جـوش دائم | ز لـعــلــش جــان مـا مـدهـوش دائم |
| بــه غـمـزه چـشـم او دل مـی ربــایـد | بـه عـشـوه لـعـل او جـان مـی فـزاید |
| چـو از چـشـم و لبـش جـویی کـناری | مـر ایـن گـویـد کــه نـه آن گـویـد آری |
| ز غــمــزه عـــالــمــی را کــار ســـازد | بـه بـوسـه هر زمـان جـان مـی نوازد |
| از او یـک غــمــزه و جــان دادن از مــا | وز او یـک بــوســه و اســتــادن از مـا |
| ز «لمح بـالـبـصـر» شـد حـشـر عـالم | ز نـــفـــخ روح پـــیــدا گـــشـــت آدم |
| چـو از چـشـم و لبـش اندیشـه کردند | جـهانی می پـرسـتـی پـیشه کردند |
| نیاید در دو چـشمش جـمله هستـی | در او چـون آید آخـر خـواب و مستـی |
| وجود ما همه مستـی است یا خواب | چـه نـسـبــت خـاک را بــا رب اربــاب |
| خـرد دارد از این صـد گـونه اشـگـفـت | که «ولتصنع علی عینی » چرا گفت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
