قالب شعر: شعر سپید

کاش دستی، دل به دل می‌فهمید
زخم‌ها را بی‌صدا می‌پوشید
کاش چشمِ شهر، اگر باران بود
از دل آواره‌گی می‌کاهید…

در هیاهوی کلانِ آدم‌ها
کوچه‌ها بی‌چتر تنها مانده
دست‌های خسته‌ی کار امروز
شب‌نشینی با غمش جا مانده…

کاش می‌شد بنویسم جایی:
آدمیت، نام دیگر عشق است
زیر آوار تباهی شاید،
باز هم یک قلب روشن زنده‌ست…