نوران تو را خواند

عزیزا گر‌ روزگاری شنوی شعر مرا

بینی سرای دلم و درنگری مهر مرا

گر جاندارم ملاحظه کن منزلِ من را

گر تباهم سری زن مزار ناقابلِ من را

عنایت و مهربانی کن بر دل خسته مرا

نجاتم ده ز این بند و کن رها، رسته مرا

عزیزا گر روزی دیوانم رسید به دستت

تماسی گیر مرا تا بی درنگ رسم بهشتت

عزیزا یادت آید آن پنجره رنگین ؟

مأوای سپندار و آن حیتان حزین ؟

که بر تو دادم یادگاری تا نگاهداری

بماند برای تو باقی تا تو نکنی زاری

نوران تو را خواند بر تو زند لبخند

برتو خورد سوگند تا بمانی خرسند