قالب شعر: غزل

لعنت به آنهایی که باران را نمی فهمند

تنهایی واندوه انسان را نمی فهمند

اینجا چگونه می شود ازبغض خود دم زد

وقتی که حتی چشم گریان را نمی فهمند

اینها رفیق بیل و داس و سنگ وساطورند

هی! این جماعت حال ویران را نمی فهمند

وقتی،، نفهمی،، ازکجا خوردی،همین وضع است

قصّاب ها که،، گوسفندان،، را نمی فهمند

جز پارک ها و نیمکت هایی زبان بسته

دیگر کسان پایان انسان را نمیفهمند

شکوه نکن،حرفی نزن،چیزی نگودیگر

نامردها که حرف مردان را نمیفهمند

آواره جان،آنهاکه شب آسوده در خوابند

سرگشتگی ها در خیابان را نمی فهمند

آن دسته از خیل پرستوها که کوچیدند

دیگر غم نان و زمستان را نمی فهمند

حالا که ماندی، پای حرفت باش و گرمم کن

گر بی وفایان عهدو پیمان را نمی فهمند

امجد زمانی