مرز
مرز
فاصله از آنچه دانی آبروست
از فضیلت تا رذیلت تار موست
راه راستی پیش نگیرد در جهان
هر گز آن کس که رذیلت ذات اوست
بر فضیلت هرکه مایل گشته است
پرتو نیکان بگیرد چون نکوست
هرچه باشد اندرون رو می‌کند
ذات هر کس در جهان همچون سبوست
بهره‌ای دارد ز پنداری نکو
هر که را صاحب نظر در گفت و گوست
مثل آیینه تو فریادا بدان
در درونت هرچه داری روبروست