بــا خـویـشـتــن شـمـار کـن ای هـوشـیـار پــیـرتــا بــر تــو نـوبــهـار چــه مـایـه گـذشــت و تــیـرتــا بــر سـرت نـگـشـت بــسـی تـیـر و نـوبــهـارچ…
| بــا خـویـشـتــن شـمـار کـن ای هـوشـیـار پــیـر | تــا بــر تــو نـوبــهـار چــه مـایـه گـذشــت و تــیـر |
| تــا بــر سـرت نـگـشـت بــسـی تـیـر و نـوبــهـار | چــون پــر زاغ بـــود ســر و قــامــتــت چــو تــیــر |
| گــر مــاه تـــیــر شــیــر نــبـــاریــد از آســـمــان | بـر قـیرگـون سـرت کـه فـرو ریخـتـه اسـت شـیر؟ |
| ز اول چــنــانــت بــود گــمــان انـدر ایـن جــهـان | کـاریت جـز کـه خـور نـه قـلـیل اسـت و نـه کـثـیر |
| از خــورد و بــرد و رفـتــن بــیـهـوده هـر ســوئی | ایـنــنــد ســال بــود تــنــت چــون ســتــور پــیــر |
| بــا نــاز و بــی نــیـاز بــه بــیـداری و بــه خــواب | بــر تــن حــریــر بــودت و در گــوش بـــانــگ زیــر |
| وان یـار جــفـت جــوی بــه گـرد تــو پــوی پــوی | بــا جــعــد هـمــچــو قــیـر و دمـیـده درو عــبــیـر |
| چـون خـر بـه سـبـزه رفتـه بـه نوروز و، در خـزان | در زیـــر رز خـــزان شـــده بـــا کـــوزه عـــصـــیــر |
| گـفـتـی کـه خـلق نیسـت چـو من نیز در جـهان | هـم شــاطــر و ظــریـفـم و هـم شــاعـر و دبــیـر |
| مــعــنــی بــه خــاطــرم در و الــفــاظ در دهــان | همچون قلم به دست من اندر شده است اسیر |
| دســتــم رســیـد بــر مـه ازیـرا کـه هـیـچ وقــت | بــی مـن قـدح بــه دســت نـگـیـرد هـمـی امـیـر |
| پــیـش وزیــر بــا خــطــر و حــشــتــمــم ازانــک | مـیـرم هـمـی خــطـاب کـنـد «خـواجــه خـطـیـر» |
| چـشـمـت همیشـه مـانده بـه دسـت تـوانگـران | تـــا ایـــنـــت پـــانـــذ آرد و آن خـــز و آن حـــریـــر |
| یـک سـال بــر گـذشـت کـه زی تـو نـیـافـت بــار | خـویش تـو آن یتـیم و نـه هـمـسـایه ت آن فـقـیر |
| انـــدر مــــحــــال و هـــزل زبــــانـــت دراز بــــود | وانـدر زکــات دســتــت و انـگـشــتــکـان قــصــیـر |
| بــر هـزل وقــف کــرده زبــان فــصــیـح خــویـش | بـــر شــعــر صــرف کــرده دل و خــاطــر مــنــیــر |
| آن کـــردی از فـــســـاد کـــه گــر یــادت آیــد آن | رویــت ســیــاه گــردد و تـــیــره شــود ضــمــیــر |
| تــیـر و بــهــار دهـر جــفــا پــیـشــه خــرد خــرد | بـر تـو همی شمرد و تـو خوش خفته چون حمیر |
| تـــا آن جـــوان تـــیــز و قـــوی را چـــو جـــاودان | ایـن چــرخ تــیـز گــرد چــنـیـن کــنـد کــرد و پــیـر |
| خمیده گشت و سست شد آن قامت چـو سرو | بــی نـور مـانـد و زشــت شــد آن صــورت هـژیـر |
| وز تــو ســتــوه گــشــت و بــمــانـدی ازو نـفــور | آن کــس کــز آرزوت هــمــی کـــرد دی نــفـــیــر |
| بــنـگـر ز روزگـار چــه حــاصـل شــدت جــز آنـک | بــا حــســرت و دریـغ فــرو مــانـده ای حــســیـر |
| دیـن را طــلــب نـکــردی و دنـیـا ز دســت شــد | هـمـچـو سـپــوس تــر نـه خـمـیـری و نـه فـطـیـر |
| دنـیـات دور کــرد ز دیـن، ویـن مـثــل تــوراســت | کـز شـعـر بــازداشــت تــو را جــســتــن شـعـیـر |
| شـر اسـت جـمـلـه دنـیا، خـیر اسـت دین همـه | ایـن شــر بــاز داشــتــت از خــیــر خــیــره خــیـر |
| خــوش خــوش فـرود خــواهـد خــوردنـت روزگـار | مــوش زمــانــه را تــوی، ای بــی خــبــر، پــنـیـر |
| زیـن بــد کــنـش حــذر کـن و زیـن پــس دروغ او | مــنــیـوش اگــر بــهـوش و بــصــیـری و تــیـز ویـر |
| شـــیـــر زمـــانـــه زود کـــنـــد ســـیـــر مـــرد را | چـون تـو هـمـی نـگـردی ازین شـیر سـیر شـیر؟ |
| خــــیـــره مـــیـــازمــــای مــــر ایـــن آزمـــوده را | کــز ریــگ نــاســرشــت خــردمــنــد را خــمــیــر |
| گـر مـی بــکـرد خــواهـی تــدبــیـر کـار خـویـش | بــس بــاشــد ای بــصــیــر خــرد مــر تــو را وزیـر |
| ایــن عــالــم بـــزرگ ز بـــهــر چـــه کــرده انــد؟ | از خــویـشــتــن بــپــرس تــو، ای عـالـم صــغـیـر |
| ور مــی بــمــرد خــواهـنـد ایـن زنـدگــان هـمــه | پــوزش هـمـی ز بــهـر چـه بــایـد بــدیـن زحـیـر؟ |
| زی پـیل و شـیـر و اشـتـر کـایـشـان قـوی تـرنـد | ایـزد بــشــیـر چــون نــفــرســتــاد و نــه نــذیـر؟ |
| وانـک این عـظـیم عـالـم گـردنـده صـنـع اوسـت | چـون خـواند مـر مـرا و چـه خـواهد ز من حـقـیر؟ |
| زیـن آفــریـدگــان چــو مـرا خــوانـد بــی گــمــان | بــا مـن ضـعـیـف بــنـده ش کـاری اسـت نـاگـزیـر |
| ورمــان هــمــی بـــبـــایــد او را شـــنــاخـــتـــن | بـی چون و بـی چگونه، طریقی است این عسیر |
| ور همچـو ما خـدای نه جـسـم اسـت و نه گران | پـس همچو ما چرا که سمیع است و هم بـصیر؟ |
| ور چون تو جسم نیست چه باید همیش تخت؟ | مـعـنـی تــخــت و عـرش یـکـی بــاشـد و سـریـر |
| تـن گـور تـوسـت، خـشـم مـگـیر از حـدیـث مـن | زیـرا کـه خــشـم گـیـر نـبــاشــد ســخــن پــذیـر |
| از خـویـشـتــن بــپــرس در ایـن گـور خـویـش تـو | جــان و خــرد بــس اسـت تــو را مـنـکـر و نـکـیـر |
| ایـن گـور تــو چــنـان کـه رســول خــدای گـفـت | یـا روضــه بــهـشــت اســت یـا کــنــده ســعــیـر |
| بــهـتـر رهـی بــگـیـر کـه دو راه پــیـش تـوسـت | ســوی بــهـیـنـه راه طــلـب کــن یـکـی خــفــیـر |
| در راه دیــن حـــق تـــو بـــه رای کــســی مــرو | کـو را ز رهـبــری نـه صـغـیـر اســت و نـه کـبــیـر |
| بــی حـجـت و بــصـارت سـوی تــو خـویـشـتــن | بــا چــشـم کـور نـام نـهـاده اســت بــوالـبــصـیـر |
| بـنـگـر کـه خـلـق را بـه کـه داد و چـگـونه گـفـت | روزی کـه خــطــبــه کــرد نـبــی بــر ســر غــدیـر |
| دسـت عـلـی گـرفـت و بــدو داد جــای خـویـش | گـر دســت او گـرفــت تــو جــز دســت او مـگـیـر |
| ای نـاصــبــی اگــر تــو مـقــری بــدیـن ســخــن | حـیـدر امـام تـوسـت و شـبــر وانـگـهـی شـبــیـر |
| ور مــنـکــری وصــیـت او را بــه جــهـل خــویـش | پــس خـود پــس از رسـول نـبــایـد تـو را سـفـیـر |
| عـلـم عـلـی نـه قـال و مـقـال اسـت عـن فـلـان | بــل عـلـم او چــو در یـتــیـم اســت بــی نـظــیـر |
| اقــــرار کــــن بــــدو و بــــیـــامــــوز عــــلــــم او | تــا پــشـت دیـن قـوی کـنـی و چـشـم دل قـریـر |
| آب حــیــات زیــر ســخــن هــای خــوب اوســت | آب حـــیـــات را بــــخـــور و جــــاودان مـــمـــیـــر |
| پـــنــدیــت داد حـــجـــت و کـــردت اشـــارتـــی | ای پـــور، بـــس مـــبـــارک پـــنـــد پـــدر پـــذیـــر |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
