خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ناصرخسرو قبادیانی / شماره ٥٣

شماره ٥٣

ایــن جــهــان بــی وفــا را بــر گــزیــدو بــد گــزیــدلاجـرم بـر دسـت خـویش ار بـد گـزید او خـود گـزیدهـر کـه دنـیـا را بــه نـادانـی بــه بــرنـائ…

ایــن جــهــان بــی وفــا را بــر گــزیــدو بــد گــزیــد	لاجـرم بـر دسـت خـویش ار بـد گـزید او خـود گـزید
هـر کـه دنـیـا را بــه نـادانـی بــه بــرنـائی بــخــورد	خـورد حـسـرت چـون بـه رویـش بـاد پـیـری بـروزیـد
گـشـت بـدبـخـت جـهان و شـد بـه نـفـرین و خـزی	هــر کــه او را دیـو دنــیـا جــوی در پــهــلــو خــزیـد
دیـو پــیـش تــوســت پــیـدا، زو حــذر بــایـدت کـرد	چــنــد نــالــی تـــو چــو دیــوانــه ز دیــو نــاپـــدیــد
گـر مـکـافـات بــدی انـدر طـبــیـعـت واجــب اســت	چـون تــو از دنـیـا چــریـدی او تــو را خـواهـد چـریـد
بــس بـی آرامـا کـه بــسـتـد زو بـی آرامـی جـهـان	تــا بــیـارامــیـد و خــود هــرگــز زمــانــی نــارمــیـد
گـر هـمـیـت امـروز بــر گـردون کـشــد غـره مـشــو	زانکه فردا هم بـه آخـرت او کشـد که ت بـر کشـید
آن ده و آن گـوی مـا را کـه ت پــســنـد آیـد بــه دل	گـر بــبــایـد زانـت خـورد و گـر بـبــایـدت آن شـنـیـد
چون نخواهی که ت ز دیگر کس جگر خستـه شود	دیـگــران را خــیـره خــیـره دل چــرا بــایــد خــلــیـد
ور بــتـرسـی زانـکـه دیـگـر کـس بـجـویـد عـیـب تـو	چـشـمـت از عـیب کـسـان لـخـتـی بـیاید خـوابـنید
مر مرا چـون گوئی آنچـه ت خـوش نیاید همچـنان؟	ور بــگــوئی از جــواب مــن چــرا بـــایــد طــپــیــد؟
خــار مـدرو تــا نـگـردد دســت و انـگـشـتــت فـگـار	از نهال و تـخـم تـتـری نی شـکر خـواهی چـشید؟
بــرگــزیـن از کــارهــا پــاکــیــزگــی و خــوی نــیـک	کــز هـمــه دنــیـا گــزیـن خــلــق دنــیـا ایـن گــزیـد
نـیکـخـو گـفـتـه اسـت یـزدان مـر رسـول خـویش را	خـوی نـیک اسـت ای بـرادر گـنـج نـیکـی را کـلـیـد
گر بـه خـوی مصـطفی پـیوسـت خـواهی جـانت را	پــس بــبــایـد دل ز نـاپــاکـان و بــی بــاکـان بــریـد
چـون هـمـیـشـه چـون زنـان در زینـت دنـیـا چـخـی	گـرت چـون مـردان همـی در کـار دین بـاید چـخـید؟
پــرت از پــرهـیـز و طـاعـت کـرد بــایـد، کـز حــجــاز	جــعــفـر طــیـار بــر عــلـیـا بــدیـن طــاعــت پــریـد
بــررس از ســر قــران و ، عــلــم تــاویــلــش بــدان	گر همی زین چه به سوی عرش بر خواهی رسید
تــا نــبــیـنـی رنـج و، نــامــوزی زدانــا عــلــم حــق	کـی تــوانـی دیـد بــی رنـج آنـچــه نـادان آن نـدیـد
صـورت عـلـمـی تـو را خـود بـاید الـفـغـدن بـه جـهد	در تــو ایـزد نــافــریـنــد آنــچــه در کــس نــافــریــد
در جــهـان دیـن بــر اســپ دل سـفـر بــایـدت کـرد	گـر هـمـی خـواهی چـریدن، مـر تـو را بـاید چـمـید
گـر چــه یـزدان آفـریـنـد مـادر و پــســتــان و شــیـر	کـودکـان را شـیـر مـادر خــود هـمـی بــایـد مـکـیـد
گـر طــعـام جــســم نـادان را هـمـی خــری بــه زر	مــر طــعــام جــان دانــا را بــه جــان بــایــد خــریـد
لــذت عــلــمـی چــو از دانـا بــه جــان تــو رســیـد	زان سـپـس ناید بـه چـشـمت لذت جـسـمی لذیذ
جــان تـــو هــرگــز نــیــابـــد لــذت از دیــن نــبـــی	تـا دلـت پـر لـهو و مـغـزت پـر خـمـار اسـت از نـبـید
راحــت روح از عـذاب جــهـل در عـلـم اسـت ازانـک	جـز بـه عـلم از جـان کـس ریحـان راحـت نشـکفـید
از نـبــیـد آمــد پــلــیـدی ی جــهـل پــیـدا بــر خــرد	چـون بــود مـادر پــلـیـد، نـایـد پــسـر زو جـز پــلـیـد
از ره چــشــم ســتــوری مــنـگــر انـدر بــوســتــان	ای بـــرادر تـــا بـــدانــی زرد خــار از شــنــبـــلــیــد
کــام را از گـرد بــی بــاکـی بــه آب دیـن بــشــوی	تــا بــدو بــتــوانـی از مــیـوه و شــراب دیـن مــزیـد
چــون نــیــنــدیــشــی کــه حــاجــات روان پــاک را	ایـزد دانـا در ایـن صــنـدوق خــاکــی چــون دمـیـد؟
ویـن بــلـنـد و بــی قــرار و صــعــب دولــاب کــبــود	گـرد این گـوی سـیه تـا کـی همـی خـواهـد دوید؟
راز ایــزد ایـن پــرده ی کــبــود اســت، ای پــســر،	کــــس تـــــوانــــد پـــــرده راز خــــدائی را دریــــد؟
گر تو گوئی «چون نهان کرد ایزد از ما راز خویش؟»	من چـه گویم؟ گویم «از حـکم خدای ایدون سزید»
راز یـــزدان را یــکـــی والـــا و دانـــا خـــازن اســـت	راز یــزدان را گــزافــه مــن تـــوانــم گــســتـــریــد؟
ابـــر آب زنــدگـــانــی اوســـت، مــن زنــده شـــدم	چــون یـکـی قـطـره زابــرش در دهـان مـن چــکـیـد
خـــازن عــلــم قــران فــرزنــد شــیــر ایــزد اســـت	نـاصـبـی گـر خـر نـبـاشـد زوش چـون بـایـد رمـیـد؟