از اهـل مـلـک در این خـیـمـه کـبـود کـه بـودکــه مــلــک ازو نـربــود ایـن بــلــنـد چــرخ کــبــود؟هر آنکـه بـر طـلـب مـال، عـمـر مـایه گـرفـتچــو رو…
| از اهـل مـلـک در این خـیـمـه کـبـود کـه بـود | کــه مــلــک ازو نـربــود ایـن بــلــنـد چــرخ کــبــود؟ |
| هر آنکـه بـر طـلـب مـال، عـمـر مـایه گـرفـت | چــو روزگــار بــر آمــد نـه مــایـه مــانـد و نـه ســود |
| چـو عـمر سـوده شـد و، مایه عمر بـود تـو را | تـو را ز مال که سوداست، اگر نه سود، چـه سود؟ |
| فــزودگــان را فــرســوده گــیـر پــاک هــمــه | خـــدای عـــزوجــــل نـــه فـــزود و نـــه فـــرســـود |
| خــدای را بــه صــفــات زمـانـه وصــف مـکـن | که هر سه وصف زمانه است هست و باشد و بود |
| یکی اسـت بـا صـفت و بـی صفت نگوئیمش | نـچـیـز و چـیـز مـگـویـش، کـه مـان چـنـیـن فـرمـود |
| خــدای را بــشــنـاس و ســپــاس او بــگــزار | کــه جــز بــر ایـن دو نـخــواهـیـم بــود مــا مـاخــوذ |
| بـه فـعـل و قـول زبـان یکـنهاد بـاش و مبـاش | بـــه دل خــلــاف زبـــان چـــون پـــشــیــز زر انــدود |
| چــو نـرم گــویـم بــا تــو مــرا درشــت مـگــو | مــســوز دســت جــز آن را کــه مــر تــو را بــرهـود |
| ز خـاک و آتـش و آبـی، بـه رسـم ایـشـان رو | که خـاک خـشک و درشت است و آب نرم و نسود |
| مـبـاش مـادح خـویـش و، مـگـوی خـیـره مـرا | کـه «من تـرنج لـطـیفـم خـوش و تـو بـی مزه تـود» |
| اگـر کـسـی بـگرفـتـی بـه زور و جـهد شـرف | بـه عـرش بـر بـنـشـسـتـی بـه سـرکـشـی نمـرود |
| جهود را چه نکوهی؟ که تـو بـه سوی جهود | بـسـی نـفـایـه تـری زانـکـه سـوی تـوسـت جـهـود |
| سـتـوده سوی خـردمند شو بـه دانش ازانک | بـحـق سـتـوده رسـول اسـت کـش خـدای سـتـود |
| یقـین بـدان کـه ز پـاکـیزگی اسـت پـیوسـتـه | بـــه جــان پـــاک رســول از خــدای و خــلــق درود |
| اگــر نـخــواهـی کــائی بــه مـحــشــر آلـوده | ز جــهــل جـــان و، ز بـــد دل، بـــبـــایــدت پـــالــود |
| تـو را چـگـونـه پـسـاود هگـرز پـاکـی و عـلـم | کـه جـان و دلـت جـز از جـهل و فـعـل بـد نپـسـود؟ |
| بـه مال و ملـک و بـه اقـبـال دهر غـره مشـو | کـــه تـــو هـــنـــوز ز آتـــش نـــدیـــده ای جـــز دود |
| جهان مثل چو یکی منزل است بر ره و خلق | درو هـــــمـــــی گــــــذرد فــــــوج فــــــوج زودا زود |
| بـــرادر و پـــدر و مـــادرت هــمـــه رفـــتـــنــد | تــو چــنـد خــواهـی انـدر ســفــر چــنـیـن آســود؟ |
| تـنـت چـو پـیرهـنـی بـود جـانـت را و، کـنـون | همه گـسـسـت و بـفـرسـوده گشـت تـارش و پـود |
| ربــود خــواهــد از تــنــت پــیــرهــن اکــنــون | هــمــان کــه تــازگــی و رنــگ پــیــرهــنــت ربـــود |
| تـو بــاد پــیـمـودی هـمـچـو غـافـلـان و فـلـک | بــه کـیـل روز و شــبــان بــر تــو عـمـر تــو پــیـمـود |
| تـو سـالیان ها خـفـتـی و آنکه بـر تـو شـمرد | دم شـــمـــردن تـــو، یــک نــفـــس زدن نـــغـــنــود |
| کنون بـبـاید رفـتـن سـبـک بـه قـهر و، سـرت | پــر از بــخــار خــمـار اسـت و چــشـم خــواب آلـود |
| تـو عـبـرت دو جـهانی کـه مـی روی و، دلـت | ز بـــخـــت نــا خــشــنــود و خــدای نــاخــشــنــود |
| نگاه کن که چـه حـاصـل شـدت بـه آخـر کـار | از انـکـه دسـت و سـر و روی سـوخـتـی و شـخـود |
| چــرا بــه رنـج تــن بــی خــرد طــلـب کـردی | فـــزونئی کـــه بـــه عـــمـــر تـــو انــدرون نــفـــزود |
| بـدان که: هر چه بـکشتـی ز نیک و بـد، فردا | بـــبـــایــدت هـــمـــه نـــاکـــام و کـــام پـــاک درود |
| بـدانکـه بـر تـو گـواهی دهند هر دو بـه حـق | دو چـشـم هر چـه بـدید و دو گوش هر چـه شـنود |
| بـه گـمـرهی نبـود عـذر مـر تـو را پـس ازانک | تــــو را دلـــیـــل خــــداونـــد راه راســــت نـــمـــود |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
