جـهانا چـون دگر شد حال و سانت؟دگـر گـشـتـی چـو دیگـر شـد زمـانـت!زمانت نیست چـیزی جـز که حـالتچـرا حـالت شده اسـت از دشمنانت؟چـو رخـسار شمن پـرگرد و ز…
| جـهانا چـون دگر شد حال و سانت؟ | دگـر گـشـتـی چـو دیگـر شـد زمـانـت! |
| زمانت نیست چـیزی جـز که حـالت | چـرا حـالت شده اسـت از دشمنانت؟ |
| چـو رخـسار شمن پـرگرد و زردست | همـان چـون بـت سـتـانی بـوسـتـانت |
| عـروسـی پــرنـگـار و نـقـش بــودی | رخ از گـــلـــنــار و از لـــالـــه دهــانــت |
| پـر از چـین زلف و، رخ پـر نور گفتـی | نـشــیـنـنـدی مـشــاطــه چــیـنـیـانـت |
| بـه چشمت کرد بـدچشمی، همانا | ز چـشـم بـد دگـر شـد حـال و سـانت |
| نشـانـد از حـلـه ها بـی بـهر مـهرت | بــشـسـت از نـقـش هـا بــاد خـزانـت |
| ز رومــــــت کــــــاروان آورد نـــــوروز | ز فــنــصــور آرد اکــنــون مــهـرگــانــت |
| ازیـن بــر ســودی و زان بــر زیـانـی | بـــرابــر گــشــت ســودت یــا زیــانــت |
| ردای پـــرنــیــان گـــر مـــی بـــدری | چــرا مــنــســوخ کــردی پــرنــیـانــت؟ |
| چـو آتـش خـانـه گـر پـرنـور شـد بـاز | کـجــا شــد زنـدت و آن زنـد خــوانـت؟ |
| هـزیمـت شـد هـمـانـا خـیـل بـلـبـل | ز بـــیـــم زنـــگـــیـــان بـــی زبـــانـــت |
| مرا از خـواب نوشـین دوش بـجـهاند | ســحــرگـاهـان یـکـی زیـن زنـگـیـانـت |
| اگر هیچم سوی تـو حرمتی هست | یـکـی خـامـوش کـن او را، بــه جـانـت |
| اگر مهمان تـوست این ناخـوش آواز | مــرا فــریــادرس زیــن مــیــهــمــانــت |
| چـه گویمت، ای رسول هجـر؟ گویم | «فـغـان مـا را از این نـاخـوش فـغـانـت |
| مـرا از خـان و مـان بـانگ تـو افـگـند | کـه ویـران بــاد یـکـسـر خــان و مـانـت |
| ســیـه کــرد و گــران روز غــریـبــان | ســـیــاهـــی ی روی و آواز گـــرانـــت |
| بـه رفـتـن همچـو بـندی لـنگ ازانی | کـه بــنـد ایـزدی بــسـتـه اسـت رانـت |
| نشـان مدبـریت این بـس کـه هرگـز | چـو عـبـاسـی نـشـوئی طـیـلـسـانـت |
| نـجــوئی جــز فـســاد و شــر، ازیـرا | هـمـیـشــه گـرگ بــاشــد مـیـزبــانـت |
| ز من بـگسـل بـه فضل این آشنائی | نـه بــر مـن پـاسـبــان کـرد آسـمـانـت |
| به تو در خیر و شری نیست بـسته | ولــیــکــن فـــال دارنــد ایــن و آنــت » |
| بـه بــانـگ بـی گـنـه زاغ، ای بـرادر، | مــگــردان رنــجــه ایـن خــیـره روانــت |
| که بر تو دم شمرده است و ببسته | خــــدای کــــردگـــار غــــیـــب دانـــت |
| چــو دادی بــاز دمــهــای شــمــرده | نــدارد ســـود ازان پـــس آب و نــانــت |
| همـه وام جـهان بـوده اسـت بـر تـو | تــن و اســبــاب و عـمـر و سـو زیـانـت |
| گـر او را وامـهـا مـی بــاز خــواهـنـد | چـرا چـون زعـفـران گـشـت ارغـوانت؟ |
| تـو را انـدر جـهـان رسـتـنـی خـوانـد | از ارکــــان کــــردگــــار کــــامــــرانـــت |
| زمــانـی انـدرو مـی خــاک خــوردی | نــبــود آگــه کــس از نــام و نـشــانـت |
| گـهـی بــدرود خــوشـه ت ورزگـاری | گهی بـشـکـسـت شـاخـی بـاغـبـانت |
| وزانـجــا در جــهـان مـردمـت خـوانـد | ز راه مــــام و بــــاب مــــهـــربــــانـــت |
| بـه دل داد از شکوفه و بـرگ و میوه | عـــم و خـــال و تـــبـــار و دودمـــانــت |
| درخـت دیـنـی و شـایـد کـه اکـنـون | گـــهـــر بــــارد زبـــان در فـــشـــانـــت |
| وزان پس که ت کدیور پـاسبـان بـود | رسـول مـصـطـفـی شـد پــاســبــانـت |
| اگــر ســوی تــو بــودی اخــتــیـارت | نـگـشــتــی هـرگـز ایـن انـدر گـمـانـت |
| کـنـون سـوی تــو کـردنـد اخـتـیـارت | از آن سو کش که می خواهی عنانت |
| یکی فرخـنده گل گشتـی که اکنون | هـمـی فـردوس شـایـد گـلـســتــانـت |
| یکی میشـی که اکنون می نشـاید | مـگـر مـوســی پــیـغـمـبــر شــبــانـت |
| جــهـان رسـتــنـی گـر نـیـک بــودت | بـــه آمــد زان، جـــهــان مــردمـــانــت |
| در ایـن فـانـی اگـر نـیـکـی گـزیـنـی | از ایــن فـــانــی بـــه آیــد جـــاودانــت |
| اگـر بـر آسـمـان می رفـت خـواهی | از ایـمـان کـن وز احــســان نـردبــانـت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
