حـاصـل عـمر تـو افسـوس شـد و حـرمانعـیب خـود را مـکـن ایدوسـت ز خـود پـنـهانوقــت ضــایـع نـکـنـد هـیـچ هـنـرپــیـشــهجــفـت بــاطـل نـشـود هـیـچ حـقـ…
| حـاصـل عـمر تـو افسـوس شـد و حـرمان | عـیب خـود را مـکـن ایدوسـت ز خـود پـنـهان |
| وقــت ضــایـع نـکـنـد هـیـچ هـنـرپــیـشــه | جــفـت بــاطـل نـشـود هـیـچ حـقـیـقـت دان |
| هـیچـگـه نـیسـت ره و رسـم خـردمـنـدی | گـرسـنـه خـفـتـن و در سـفـره نـهـفـتـن نـان |
| دهر گـرگـیسـت گـرسـنه، رخ از او بـرگـیر | چـرخ دیـویـسـت سـیـه دل، دل ازو بــسـتـان |
| پــا بــر ایـن رهـگـذر سـخــت گـرانـتــر نـه | اسـب زیـن دشـت خـطـرنـاک سـبــکـتــر ران |
| مـوج و طـوفـان و نـهـنـگـسـت دریـن دریـا | بـایـد انـدیـشـه کـنـد زین هـمـه کـشـتـیـبـان |
| هــیـچ آگــاه نــیــاســود دریـن ظــلــمــت | هـیـچ دیـوانــه نــشــد بــســتــه ایـن زنــدان |
| ای بــســا خــرمــن امـیـد کــه در یـکــدم | کـرد خــاکـســتــرش ایـن صــاعـقـه ســوزان |
| تــکـیـه بــر اخـتــر فـیـروز مـکـن چــنـدیـن | ایــمــن از فـــتـــنــه ایــام مــشـــو چـــنــدان |
| بـی تـو بـس خـواهد بـودن دی و فروردین | بـی تـو بــس خـواهـد گـشـتـن فـلـک گـردان |
| چـو شود جـان، بـه چه دردیت رسد پـیکر | چـو رود سـر بــه چـه کـاریـت خـورد سـامـان |
| تـو خـود ار بـا نـگـهـی پـاک بـخـود بـیـنـی | یـابــی آن گــنــج کــه جــوئیـش دریـن ویـران |
| چـو کـتـابـیسـت ریا، بـی ورق و بـی خـط | چـو درختـیست هوی، بـی بـن و بـی اغصان |
| هـیـچ عـاقـل نـنـهـد بـر کـف دسـت آتـش | هـیـچ هـشــیـار نـســایـد بــزبــان ســوهـان |
| تـا تـو چـون گوی درین کـوی بـسـر گردی | بــایـدت خــیـره جــفــا دیـدن از ایـن چــوگـان |
| گشت هنگام درو، کشت چـه کردی هین | آمــد آوای جــرس، تــوشــه چــه داری هــان |
| رهــرو گــمــشــده و راهـزنــان در پــیـش | شــب تـــار و خــر لــنــگ و ره بـــی پـــایــان |
| بـکش این نفس حقیقت کش خود بـین را | این نه جـرمی اسـت که خـواهند ز تـو تـاوان |
| بــه یـکـی دل نـتـوان کـار تـن و جـان کـرد | بــه یـکــی دســت دو طــنـبــور زدن، نـتــوان |
| خـرد اسـتـاد و تـو شاگرد و جـهان مکتـب | چــه رســیـدت کـه چــنـیـن کـودنـی و نـادان |
| تـو شـدی کـاهـل و از کـاربــری گـشـتـی | نـه زمـسـتـان گـنـهی داشـت نه تـابـسـتـان |
| بــوســتــان بــود وجــود تــو گـه خــلـقـت | تــخــم کـردار بــدش کـرد چــو شـورســتــان |
| تــو مــپــنـدار کــه عــنـاب دهـد عــلــقــم | تــو مــپـــنــدار کــه عــزت رســد از خــذلــان |
| منشـین بـا همه کس، کـاز پـی بـد کاری | آدمــــی روی تــــوانــــنــــد شــــدن دیــــوان |
| گـشـت ابـلـیـس چـو غـواص بـه بـحـر دل | مـانـد بــر جــا شــبــه و رفــت در غــلــطــان |
| پـویـه آسـوده نـکـردسـت کـسـی زیـن ره | لقمه بی سنگ نخوردست کسی زین خوان |
| گـر شـوی بــاد بــگـردش نـرســی هـرگـز | طـــائر عـــمـــر چـــو از دام تـــو شـــد پـــران |
| دی شـد امـروز، بـخـیره مـخـور انـدوهـش | کــز پــس مــرده خــردمــنــد نـکــرد افــغــان |
| خــر تــو مــیـبــرد ایـن غــول بــیــابــانــی | آخـــر کـــار تـــو مــیــمــانــی و ایــن پـــالــان |
| شــبــرو دهــر نــگــردد هـمــه در یـک راه | گـشـتـن چـرخ نـبــاشـد هـمـه بــر یـکـسـان |
| کـامـهـا تــلـخ شـد از تــلـخـی ایـن حـلـوا | عهدها سسـت شد از سسـتـی این پـیمان |
| آنـکــه نـشــنـاخــتــه از هـم الـف و بــا را | زو چــــه داری طــــمـــع مـــعـــرفـــت قـــرآن |
| پــرتــوی ده، تــو نــه ای دیـو درون تــیــره | کـوشـشـی کـن، تـو نه ای کـالبـد بـی جـان |
| بـه تـو هرچ آن رسد از تـنگی و مسکینی | هــمــه از تـــســت، نــه از کــجـــروی دوران |
| نـام جـوئی؟ چـو مـلـک بــاش نـکـو کـردار | قـدر خـواهـی؟ چـو فـلـک بـاش بـلـنـد ارکـان |
| بـرو ای قـطـره در آغـوش صـدف بـنـشـین | روی بــنـمـای چــو گـشـتــی گـهـر رخـشـان |
| یاری از عـلـم و هـنـر خـواه، چـو درمـانـی | نـه فــلـان بــا تــو کــنـد یـاری و نـه بــهـمـان |
| دانـش انـدوز، چـه حـاصـل بــود از دعـوی | مـعـنـی آمـوز، چــه سـودی رســد از عـنـوان |
| بـــســتــه شــوق بــود از دو جــهــان آزاد | کــشــتـــه عــشــق بـــود زنــده جـــاویــدان |
| هــمــه زارع نــبـــرد وقـــت درو خـــرمــن | هــمـــه غـــواص نــیــارد گـــهــر از عـــمـــان |
| زیــب یــابــد ســر و تــن از ادب و دانــش | زنــده گــردد دل و جــان از هــنــر و عــرفــان |
| عـقـل گـنـجـسـت، نـبـاید کـه بـرد دزدش | عــلـم نـورســت، نـبــایـد کـه شــود پــنـهـان |
| هـسـتـی از بـهـر تـن آسـانـی اگـر بـودی | چـــه بــــدی بـــرتـــری آدمـــی از حـــیـــوان |
| گـر نـبـودی سـخـن طـیـبــت و رنـگ و بـو | خـسـک و خـشک بـدی همچـو گل و ریحـان |
| جـــامــه جــان تـــو زیــور عــلــم آراســت | چــه غــم ار پــیـرهـن تــنـت بــود خــلــقــان |
| سحر باز است فلک، لیک چه خواهد کرد | ســحــر بــا آنـکـه بــود چــون پــسـر عـمـران |
| چـو شـدی نـیـک، چـه پـروات ز بــد روزی | چـو شـدی نوح، چـه انـدیشـه ات از طـوفـان |
| بــرو از تــیـه بــلــا گــمــشــده ای دریـاب | بـــزن آبــی و ز جــانــی شــرری بـــنــشــان |
| بـه یـکـی لـقـمـه، دل گـرسـنـه ای بـنـواز | بــه یـکـی جـامـه، تـن بــرهـنـه ای پــوشـان |
| بــیـنــوا مــرد بــحــســرت ز غــم نــانــی | خــواجــه دلـکـوفـتــه گـشــت از بــره بــریـان |
| سـوخـت گـر در دل شـب خـرمـن پـروانـه | شـمـع هـم تــا بــســحــرگـاه بــود مـهـمـان |
| بـی هنر گـر چـه بـتـن دیبـه چـین پـوشـد | بــه پــشـیـزی نـخـرنـدش چــو شـود عـریـان |
| هـمـه یـاران تــو از چـسـتـی و چـالـاکـی | پـــرنــیــان بـــاف و تـــو در کـــارگــه کـــتـــان |
| آنـکــه صــراف گــهـر شــد نـنـهـد هـرگــز | ســنــگ را بـــا در شــهــوار بـــیــک مــیــزان |
| ز چـه، ای شـاخـک نـورس، نـدهی بـاری | بـــامــیــد ثـــمــری کــشـــت تـــرا دهــقــان |
| هـیـچ، آزاده نــشــد بــنــده تــن، پــرویـن | هـــیــچ پـــاکـــیــزه نـــیــالـــود دل و دامـــان |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
