بــد مــنـشــانـنــد زیـر گــنــبــد گــرداناز بــدشـان چـهـر جـان پـاک بــگـردانپـای بـسی را شکسـتـه اند بـه نیرنگدست بسی را بـبسته اند به دستانتـا خ…
| بــد مــنـشــانـنــد زیـر گــنــبــد گــردان | از بــدشـان چـهـر جـان پـاک بــگـردان |
| پـای بـسی را شکسـتـه اند بـه نیرنگ | دست بسی را بـبسته اند به دستان |
| تـا خـر لنگی فتـاده اسـت ز سـسـتـی | تــوسـن خـود را دوانـده انـد بــمـیـدان |
| جـز بـدو نـیک تـو، چـرخ مـی نـنـویسـد | نیک و بـد خـویش را تـو بـاش نگهبـان |
| گر ستـم از بـهر خـویش می نپـسندی | عـادت کـژدم مـگـیـر و پـیشـه ثـعـبـان |
| چـندکـنی همچـو گـرگ، حـمله بـمردم | چـند دریشـان همـی بـناخـن و دندان |
| دامـن خــلـق خــدای را چــو بــسـوزی | آتـشـت افتـد بـه آسـتـین و بـه دامان |
| هر چـه دهی دهر را، همان دهدت بـاز | خـواسـتــه بــد نـمـیـخـرنـد جــز ارزان |
| خــواهـی اگـر راه راســت: راه نـکـوئی | خواهی اگر شمع راه: دانش و عرفان |
| کـارگـران طــعـنـه مـیـزنـنـد بــه کـاهـل | اهـل هـنـر خـنـده مـیکـنـنـد بـه نـادان |
| از خــــم صــــبــــاغ روزگــــار بــــرآیــــد | هـر نـفـسـی صـد هـزار جــامـه الـوان |
| غـارت عـمـر تـو مـیـکـنـنـد بـه گـشـتـن | دی مـه و اردیـبــهـشـت و آذر و آبــان |
| جـز بـفـنـا چـهـر جـان نـبـینـی، ازیـراک | جـان تـو زندانیست و جـسم تـو زندان |
| عـالـمـی و بـهره ایت نـیسـت ز دانـش | رهروی و تـوشه ایت نیسـت در انبـان |
| تــیـه خـیـالـت بــه مـقـصـدی نـرسـانـد | راهــروان راه بـــرده انــد بـــه پـــایــان |
| کشـتـی اخـلاص ما نداشـت شـراعـی | ور نـه بـدریا نه مـوج بـود و نه طـوفـان |
| کعبه نیکی است دل، ببین که براهش | جـز طمع و حرص چیست خار مغیلان |
| بـندگی خـود مکن که خویش پـرستـی | کرده بـسی پـاکدل فریشتـه، شیطان |
| تــا تــو شـدی خـرد، آز یـافـت بــزرگـی | تـا تـو شدی دیو، دیو گشت سـلیمان |
| راهـنــمــائی چــه ســود در ره بــاطــل | دیبـه چـینی چـه سـود در تـن بـیجـان |
| نـفـس تـو زنـگـی شـد و سـپـید نگـردد | صد ره اگر شوئیش بـچـشـمه حـیوان |
| راسـتــی از وی مـجــوی زانـکـه نـرویـد | هـیـچـگـه از شـوره زار لـالـه و ریـحـان |
| بــار لئیـمــان مـکــش ز بــهـر جــوی زر | خـدمـت دونـان مـکـن بـرای یکـی نان |
| گنج حـقـیقـت بـجـوی و پـیله وری کـن | اهل هنر بـاش و پـوش جـامه خـلقـان |
| روز سـعـادت ز شـب چـگـونه شـناسـد | آنکه ز خورشید شد چو شبـپره پنهان |
| دور شـو از رنـگ و بـوی بـیهـده، پـروین | از در مــعــنــی درای، نــز در عــنــوان |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
