سروِسرابُستان

نامت مرا جان می دهد هم دین و ایمان می دهد

ای از نظر پنهان زمن ای کفر وُ ای  ایمان من

در خَلوتم مأوی تویی درجَلوتم غوغا تویی

من بی تو فارغ  از خودم هم واجد و امکان من

من عاشق روی  توأم گم گشته کوی توأم

آلاله  زیبای من سرو سرابُستان من۱

دارد شمیم روی تو آن راهِ سوی کوی تو

ای با قدم هایت  عجین وی سرمه ی چشمان من

مصر است  گویا این جهان خشگ وُ خموش ولامکان

ابر پراز باران تویی  ای یوسف کنعان من

بی تودلم ویرانه ای چشمان تومیخانه ای

عصیانگر رندانه ای آرامش وطوفان من

عرفان تویی درمان تویی برهان  تویی فرقان تویی

قرآن ناطق هم تویی ای سوره رحمان من

#جواد_جوادی

ــــــــــــــــــــــــ

۱.سرابستان در معماری سنتی ایرانی، باغ کوچکی بوده که کنار خانه ساخته می شده و تأثیر اقلیمی زیادی بر خانه داشته