قالب شعر: {قالب شعر:35}

جزر و مد دریای متلاطمم،

این ماهیِ کوچک را به همه جا کوبیده و

جانش را به لب رسانده.

او دیگر دریا را نمی خواهد،

دنیای بی انتهای آغوشت

او را  بس است.

بیا و  دستهایت را باز کن،

ماهی را در بر گیر

و دلش را  از حس امنیت،

سیراب کن.

او را از خودت مران

رخصتی بده تا باران شوق و دلتنگی اش را

بر فراز کوه شانه هایت ببارد؛

حال می توانی خلقت دوباره ی دریاچه ای به عمق اقیانوس های عالم را

شاهد باشی…

آری…

وقتی تمام آرزوی یک ماهی باشی،

در کنارت زنده می ماند؛ حتی در خشکی؛

به امیدِ بودنت، زنده می ماند؛

و نوازشگرِ خستگیِ روحت می شود…

نگاهش کن؛

ببین دهان کوچکش را باز و بسته می کند.

گویی با تو سخن می گوید؛

شاید هم بی صدا،

رمز های  اسرار مگویش را برایت فاش می کند؛

آری… ماهی با زبان بی زبانی اش،

تو را  می خواند،

همانگونه که می پسندی:

بدون هیچ واژه ای …