قالب شعر: شعر سپید

در من آلونکی است
میان سیاهی جنگلی ناشناخته
و بخاری هیزمی که
روشن کردن‌اش را بلد نیستم.
دستم را بگیر
مرا از گردابی که تویی…
یا گردابی که منم…
برسان به قایقی که با هم.
برسان به خلوت تک‌تکِ درختان
و آرزوی جنگل…