طارق خراسانی
1
شعریست که حَک بَردل و آن گوهر یکتاست
مضمونِ چنین شعر به هر گوشه هویداست
بشـنو سخـنِ خسروِ ما را که چـه زیباست
روزی زِ سَر سنگ عقـــابی به هـوا خاست
وَنـدَر طلــبِ طعـــمه پَـــر و بال بیـــاراست
2
چـون اوج گـرفـت و زِ تَنَـش خاک همی رُفت
چشمَ ش به بُلندا بُد و… پَستی به بَرَش اُفت
خوش در پی یک طُعمـه بَرِ جوجه و هم جُفت
بر راسـتی بال…، نظــر کـرد و… چنین گفت:
«امـــروز همــه روی زمیـــن زیرِ پرِ ماست،»
3
خشنود که در اوج و بَـرَش کـوه بوَد ریز
دشت و دمن و بحر به چشمش همه ناچیز
می گفت به دل هیـــچ کـه با غـم تــو نیآمیـز
بَـر اوجِ فلــک چـون بپـرم …از نظـــرِ تــیز
می بینـم اگـــر ذرّهای اَنـــدَر تَـهِ دریـاست
4
وَه قدرت من هست در آن اوج… چـه بی حَد!
گـر یَک به زمینم..، به فضـا…، قدرت من صَـد
این چشـمِ عقاب است و …رَصَـد را نبــوَد حَد
گر بَـر سَــــرِ خـاشـاک…، یکی پشّــه بجُـنبد
جُنبیـدن آن پشّـه …، عیـــان در نظــرِ ماست»
5
هـر ذرّه قـوی باشـــد و خود چشــمِ خرَد دید
بر لاغـری یک پَشّــه یاران…، زِ چـه خنـدید؟!
او مســتِ منی بود و… به هــر سـوی بچـرخید
بســـیار منـی کــــرد و… زِ تقـــدیر نتــرسید
بنگر که از این چرخ جفاپیشه چه برخاست!!
6
در کـــوه… پیِ کبک… ، کـــه صــــیادِ جــوانی
از چِلـــه… که تیــــری بِرَهـــانیده …، به جانی
در اوج بُــد آن مــرغ و هَمــی دیــد…، بـه آنی
ناگـه ز کـمینـــــگاه…، یکــی ســخت کمـــانی
تیــری زِ قضـــا و قَــدَر انـداخت…، بَر او راست
7
فـرزندِ خِـــرَد…، نکـتـه از این درس بیـاموز
سخت است شنیدن،که چنین قصه ی جانسوز
اما چـــه کنــم …؟! ، پنــدِ پـدر را تو بیـاموز
بَـر بـالِ عـقــاب آمـد…، آن تیـرِ جـگـرِ دوز
وَز ابر…، مَر او را…،به سـوی خاک فرو کاست
8
بر خاک نیفتد کسی از اوج … الهی
با طعنه مکن بر رخ افتاده … نگاهی
یارب بجــز از مهـــر تو اَم نیسـت پنـاهی
بَــر خــــاک بیفتــــاد و… بغـلـتید چـــو مـاهی
وانگـاه پَـرِ خویـش گُشـــاد از چـپ و از راست
9
آن تیـــرِ خطـــا رَفتـــه… ، دَریـدَش زِ میـان تَن
از خویش به دَر آمــد و شــد از سَــر او …، “من”
آن تیـر نگــه کـــرد و… بِبُـرد او کــه بدان ظَـن
گفتا: «عَجَب است این که زِ چوب است و زِ آهن!
این تیــزی و تُنـدیّ و پریدَنش…، کجـا خاست؟!»
10
می گفت:«چه سان…؟چـوب فضا را همه کاوید!
آهن به سَـرِ چوب…، گلِ جــان…، ز تنـم چیـد»
یکبــــارِ دگــــر چشــــم بـدان تیـــر بدوزید
چــون نیک نگـه کـرد و پَـر خویـش بَر او دید
گفتا: « ز که نالیم؟ که از ماسـت که بَـر ماست»
مخمس، با تضمین از غزلِ زیبای ناصر خسرو قبادیانی
طارق خراسانی
بخش مسمط | پایگاه خبری شاعر
منبع: سایت شعر ایران
