نیم شب دیوانه ای خوش می گریستگفت این عالم بگویم من که چیستحـــقـــه ای ســـر بـــرنــهــاده، مــا درومـی پــزیـم از جـهـل خـود سـودا دروچــون ســرایـن…
| نیم شب دیوانه ای خوش می گریست | گفت این عالم بگویم من که چیست |
| حـــقـــه ای ســـر بـــرنــهــاده، مــا درو | مـی پــزیـم از جـهـل خـود سـودا درو |
| چــون ســرایـن حــقــه بــرگــیـرد اجــل | هـــر کـــه پــــر دارد بــــپـــرد تـــا ازل |
| وانــک او بـــی پــر بـــود، در صــد بـــلــا | در مــیــان حــقــه مــانــد مــبـــتــلــا |
| مــرغ هــمــت را بــه مــعــنــی بــال ده | عقل را دل بـخـش و جـان را حـال ده |
| پــیـش از آن کـز حــقـه بــرگـیـرنـد ســر | مـــرغ ره گـــرد و بـــرآور بــــال و پـــر |
| یـا نـه، بـال و پـر بـسـوز و خـویـش هـم | تـا تـو بـاشـی از هـمـه در پـیش هـم |
| *** | |
| دیـگــری گـفــتــش کــه انـصــاف و وفــا | چــون بـــود در حــضــرت آن پــادشــا |
| حــق تــعــالــی داد انـصــافــم بــســی | بـی وفـایـی هـم نـکـردم بــا کـسـی |
| در کـسـی چـون جـمـع آمـد این صـفـت | رتــبـــت او چــون بــود در مــعــرفــت |
| *** | |
| گـفـت انـصــافـســت ســلـطـان نـجــات | هر که منصف شد بـرسـت از تـرهات |
| از تــــو گـــر انـــصـــاف آیـــد در وجــــود | بــه ز عـمـری در رکـوع و در سـجــود |
| خـود فـتــوت نـیـسـت در هـر دو جـهـان | بـــرتـــر از انـــصـــاف دادن در نــهــان |
| وانــک او انـــصـــاف بـــدهــد آشـــکـــار | از ریــا کــم خــالــی افــتـــد، یــاد دار |
| نـســتــدنـد انـصـاف، مـردان از کـســی | لیک خـود می داده اند الحـق بـسـی |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
