عــابــدی بــودســت در وقـت کـلـیـمدر عــبــادت بــود روز و شــب مــقــیـمذره ذوق و گـشــایـش مـی نـیـافـتز آفـتـاب سـیـنـه تـابــش مـی نـیـافـتداشـت …
| عــابــدی بــودســت در وقـت کـلـیـم | در عــبــادت بــود روز و شــب مــقــیـم |
| ذره ذوق و گـشــایـش مـی نـیـافـت | ز آفـتـاب سـیـنـه تـابــش مـی نـیـافـت |
| داشـت ریشی بـس نکو آن نیک مرد | گـاه گـاهـی ریـش خـود را شـانـه کـرد |
| مــرد عــابــد دیــد مــوســی را ز دور | پـیش او شـد کـای سـپـه سـالـار طـور |
| از بــرای حـق کـه از حـق کـن سؤال | تــا چــرا نــه ذوق دارم مــن نــه حــال |
| چـون کلیم القصـه شـد بـر کوه طـور | بـازپـرسـید آن سـخـن، حـق گفـت دور |
| گـوهر آنک از وصـل مـا درویش مـانـد | دایـمـا مـشـغـول ریـش خـویـش مـانـد |
| موسی آمد قصه بر گفتا که چیست | ریش خود می کند مرد و می گریست |
| جـبــرئیـل آمـد سـوی مـوسـی دوان | گفت همی مشـغول ریشـی این زمان |
| ریـش اگـر آراسـت در تـشـویش بـود | ور هـمــی بــرکــنـد هـم درویـش بــود |
| یک نفس بـی او بـرآوردن خـطاسـت | چـه بـه کژ زو بـازمانی چـه بـه راسـت |
| از زریـــش خــــود بــــرون نـــاآمــــده | غـــرق ایــن دریـــای خـــون نـــاآمـــده |
| چـون ز ریش خـود بـپـردازی نخـست | عــزم تـــو گــردد دریــن دریــا درســـت |
| ور تــو بــاایـن ریـش در دریــا شــوی | هــم ز ریـش خــویـش نــاپــروا شــوی |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
