صوفیی چون جامه شستی گاه گاهمـیـغ کـردی جــمـلـه عـالـم ســیـاهجـامه چون پـر شوخ شد یک بـارگیگرچـه بـود از میغ صـد غـم خـوارگیاز پــی اشـنـان ســوی بــ…
| صوفیی چون جامه شستی گاه گاه | مـیـغ کـردی جــمـلـه عـالـم ســیـاه |
| جـامه چون پـر شوخ شد یک بـارگی | گرچـه بـود از میغ صـد غـم خـوارگی |
| از پــی اشـنـان ســوی بــقـال شــد | مــیــغ پـــیــدا آمــد و آن حــال شــد |
| مرد گفت ای میغ چون گشتی پـدید | رو کــه مـویـزم هـمـی بــایـد خــریـد |
| مــن ازو مــویـز پــنــهـان مــی خــرم | تو چه می آیی، نه اشنان می خرم |
| از تـو چـند اشنان فرو ریزم بـه خـاک | دست از صابـون بـشستم از تو پاک |
| *** | |
| دیـگــری گــفــتــش بــگـو ای نـامـور | تـا بـه چـه دلشـاد بـاشـم در سـفـر |
| گـر بــگـویـی، کـم شـود آشـفـتــنـم | انــدکــی رشــدی بــود در رفــتــنــم |
| رشــــد بــــایــــد مــــرد را در راه دور | تـــا نــگــردد از ره و رفـــتـــن نــفــور |
| چـون ندارم من قـبـول و رشـد غـیب | خـلق را رد می کنم از خـو بـه عـیب |
| *** | |
| گفت تـا هسـتـی بـدو دلشـاد بـاش | وز هـــمـــه گـــویـــنـــده آزاد بـــاش |
| چـون بــدو جـانـت تــوانـد بــود شـاد | جــان پــر غـم را بــدوکـن زود شــاد |
| در دو عـالم شـادی مردان بـدوسـت | زنـدگـی گــنـبــد گــردان بــدوســت |
| پـس تـو هم از شـادی او زنـده بـاش | چـون فلک در شوق او گردنده بـاش |
| چیست زو بـهتـر، بـگو ای هیچ کس | تـا بـدان تـو شـاد بـاشـی یک نفـس |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
