چــون بــرفــت از دار دنــیــا بــایـزیـددید در خـوابـش مگر آن شب مریدپس سؤالش کرد کای شایسته پیرچـون ز منکـر درگذشـتـی وز نکـیرگـفــت چــون کــردنـد …
| چــون بــرفــت از دار دنــیــا بــایـزیـد | دید در خـوابـش مگر آن شب مرید |
| پس سؤالش کرد کای شایسته پیر | چـون ز منکـر درگذشـتـی وز نکـیر |
| گـفــت چــون کــردنـد آن دو نـامـدار | از من مـسـکـین سؤال از کـردگـار |
| گفتـم ایشـان را که نبـود زین سؤال | نـه شـمـا را نـه مـرا هرگـز کـمـال |
| زانک اگـر گویم خـدایم اوسـت بـس | این سخن گفتـن بـود از من هوس |
| لـیـک اگـر زینـجـا بـه نـزد ذوالـجـلـال | بــاز گــردیـد و ازو پــرســیـد حــال |
| گـر مـرا او بــنـده خــوانـد ایـنـت کـار | بــنـده ای بــاشـم خــدا را نـامـدار |
| ور مــرا از بــنــدگــان نــشــمــارد او | بـسـتـه ای بـنـد خـودم بـگـذارد او |
| بـا کسـی آسـان چـو پـیوندش نبـود | من اگر خوانم خداوندش چه سود |
| چــون نـبــاشــم بــنـده و بــنـدی او | چـــون زنــم لـــاف خـــداونــدی او |
| در خــداونــدیـش ســرافــکــنــده ام | لـیـک او بـایـد کـه خـوانـد بـنـده ام |
| گــر ز ســوی او درآیــد عــاشــقــی | تـو بـه عـشـق او بـه غـایت لایقی |
| لیک عـشـقـی کان ز سـوی تـو بـود | دان کـه آن درخــورد روی تــو بــود |
| او اگــر بـــا تــو درانــدازد خــوشــی | تـو تـوانـی شـد ز شـادی آتـشـی |
| کـار آن دارد نـه ایـن ای بــی خــبــر | کـی خـبـر یـابـد ازو هـر بـی هـنـر |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
