غم شب

غم شب

امشب جز غم، کسی نیست یارِ من

همدمِ سوز و آهم و امان از شب تارِ من

سر در گریبان ناله دارم از سرنوشت خود

جز اشک وا نمی شود بغض هایِ عقده دار من

همسو با شبم تنها در سگوتِ سرد

هر آه که می کشم سوزد تنِ تب دار من

فکر م بیادِ گلبُن و آن خرمنِ شکوفه هاست

آنگاه که دیدمش آتش گرفت گل و گلعزار من

امشب تا سحر گریان به ماتم دلم

صبحدم بیا نگر این اشک های خونبار من

پیرانه گشته ام با ناله های شبگیر دل

بینم که بی تو خزان گشته بر بهار من

در کُنج خلوتم خیال تو هستم ای مهربان من

بیا که شورِ عشقت، آتش نهاد بر روزکار من

در سایه خارم و نیست سینه ام را آرام قرار

مرگم فرا رسیدِ و اینهمه چشم انتظار من

تا کی به زندان عشق، باشد صبا را درد فراق

آنگاه که مُرده ام آه و ناله بشنوی هم از مزارِ من