اگـــر کـــنــم گـــلـــه مــن از زمـــانــه غـــداربـه خـاطرت نرسـد از من شـکسـتـه غبـاربـه گوش من، سـخـنی گفت دوش بـاد صبـامن از شـنیدن آن، گشـتـه ا…
| اگـــر کـــنــم گـــلـــه مــن از زمـــانــه غـــدار | بـه خـاطرت نرسـد از من شـکسـتـه غبـار |
| بـه گوش من، سـخـنی گفت دوش بـاد صبـا | من از شـنیدن آن، گشـتـه ام ز خـود بـیزار |
| که بـنده را بـه کسان کرده ای شها! نسبـت | کـه از تــصــور ایـشــان مـرا بــود صــد عـار |
| شـها! شـکـایت، خـود نیسـت گرچـه از آداب | ولـی بــه وقــت ضــرورت، روا بــود اظــهـار |
| رواست گر من از این غصه خون بگریم، خون | سزاست گر من از این غصه، زار گریم، زار |
| بــپــرس قـدر مـرا، گـرچــه خـوب مـی دانـی | که من گلم، گل؛ خـارند این جـماعت، خار |
| مـن آن یـگـانـه دهـرم کـه وصــف فـضــل مـرا | نوشـتـه مـنشـی قـدرت، بـه هر در و دیوار |
| بــه هـر دیـار کـه آیـی، حــکـایـتــی شـنـوی | بـه هر کـجـا که روی، ذکـر من بـود در کـار |
| تـو قـدر من نشـناسـی، مرا بـه کم مفـروش | بـهـائیـم مـن و بـاشـد بـهـای مـن بـسـیـار |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
