به لعل کوه تاجیکان نمیشاید همانندی
لب سُرخ تو از هر سُرخ زیباتر نماید رو
ز رنگ برف برفیتر شده رویت دو زلف تو
طلای ناسره ماند میان مُشک و زر ابرو
دو چشمانت خلیج پارس میماند پر از آبی
پر از سبزینههای برگِ نخلانِ شده جارو
تو خوزستانِ اروندی و ماهیگیر احساسم
دو پایت ساقهٔ نرگس دو دستت چون حنا پارو


