ده بــرادر قــحــطــشــان کـرده نـفــورپـــیــش یــوســـف آمـــدنــد از راه دوراز سـر بــی چــارگـی گـفـتــنـد حــالچـاره ای می خـواستـند از تـنگ حـال…
| ده بــرادر قــحــطــشــان کـرده نـفــور | پـــیــش یــوســـف آمـــدنــد از راه دور |
| از سـر بــی چــارگـی گـفـتــنـد حــال | چـاره ای می خـواستـند از تـنگ حـال |
| روی یـوســف بــود در بــرقــع نــهــان | پـیـش یـوسـف بـود طـاسـی آن زمـان |
| دسـت زد بــر طـاس یـوسـف آشـکـار | طـــاســـش انــدر نــالـــه آمـــد زار زار |
| گفـت حـالی یوسـف حـکمت شـناس | هــیـچ مــی دانــیـد کــیـن آواز طــاس |
| ده بـــرادر بـــرگـــشـــادنــد آن زمـــان | پــیـش یـوسـف از سـر عـجــزی زفـان |
| جـمله گفـتـند ای عـزیر حـق شـناس | کــس چــه دانــد بــانـگ آیـد ز طــاس |
| یوسـف آنگـه گـفـت من دانم درسـت | کو چه گوید با شما ای جمله سست |
| گـفـت می گـوید شـمـا را پـیش ازین | یـک بـرادر بـود حـسـنـش بـیـش ازیـن |
| نام یوسـف داشـت، کـه بـود از شـما | در نـکــویـی گــوی بــر بــود از شــمــا |
| دســت زد بــر طــاس از ســر بـــاز در | گـــفـــت بـــرگـــویـــد بـــدیـــن آواز در |
| جـمـلـه افـکـنـدیـد یوسـف را بـه چـاه | پــس بــیـاوردیـد گــرگــی بــی گــنـاه |
| پـیرهـن در خـون کـشـیدید از فـسـون | تـا دل یعقوب از آن خـون گشـت خـون |
| دســت زد بــر طـاس یـک بــاری دگـر | طـــــــاس را آورد در کــــــاری دگــــــر |
| گـفـت مـی گـویـد پــدر را سـوخـتـیـد | یــوســف مــه روی را بـــفــروخــتــیــد |
| بــا بــرادر کـی کـنـنـد ایـن ، کـافــران | شـرم تــان بــاد از خــدا ای حــاضـران |
| زان ســخــن آن قــوم حــیــران آمــده | آب گــشـــتـــنــد، از پـــی نــان آمــده |
| گـرچـه یوسـف را چـنـان بـفـروخـتـنـد | بـرخـود آن سـاعـت جـهان بـفروخـتـند |
| چـون بـه چـاه افـکندنش کـردند سـاز | جــمــلــه در چــاه بــلــا مــانـدنـد بــاز |
| کور چـشـمی بـاشـد آن کین قصـه او | بــشــنـود زیـن بــرنــگــیـرد حــصــه او |
| تــو مـکـن چـنـدیـن در آن قـصـه نـظـر | قـصـه تـسـت این همه، ای بـی خـبـر |
| آنــچ تـــو از بـــی وفــایــی کــرده ای | نــی بـــه نــور آشـــنــایــی کــرده ای |
| گر کسی عمری زند بـر طاس دسـت | کـار ناشـایسـت تـو زان بـیش هسـت |
| بــاش تــا از خــواب بــیـدارت کــنــنــد | در نــهــاد خــود گــرفــتـــارت کــنــنــد |
| بـــاش تـــا فـــردا جـــفـــاهـــای تـــرا | کـــافـــریــهـــای و خـــطـــاهــای تـــرا |
| پــیـش رویـت عـرضـه دارنـد آن هـمـه | یـک بـه یـک بـرتـو شـمـارنـد آن هـمـه |
| چـون بـسـی آواز طـاس آید بـه گوش | مـی نـدانـم تـا بـمـانـد عـقـل و هوش |
| ای چــو مــوری لــنــگ در کــار آمــده | در بـــن طـــاســـی گـــرفـــتـــارآمــده |
| چــنـد گـرد طــاس گـردی ســرنـگـون | در گذر کین هست طشت غرق خـون |
| در مــیــان طــاس مــانــی مــبــتــلــا | هـــــر دم آوازی دگــــــر آیـــــد تــــــرا |
| پــر بــرآر و درگــذرای حــق شــنــاس | ورنـــه رســــوا گــــردی از آوازطــــاس |
| *** | |
| دیـگـری پــرســیـد ازو کـای پــیـشــوا | هسـت گسـتـاخـی در آن حـضـرت روا |
| گر کـسـی گسـتـاخـیی یابـد عـظـیم | بـعـد از آنـش از پـی درآیـد هـیـچ بـیـم |
| چـون بـود گـسـتـاخـی آنجـا، بـازگوی | در مــعـــنــی بـــرفــشـــان و رازگــوی |
| *** | |
| گـفـت هـر کـس را کـه اهـلـیـت بــود | مـــحــــرم ســــر الــــوهـــیـــت بــــود |
| گـر کـنـد گـسـتــاخـیـی او را رواسـت | زانـــک دایـــم رازدار پــــادشـــاســــت |
| لـــــــیــــــک مــــــردی رازدان و رازدار | کـی کـنـد گـسـتـاخـیـی گـسـتـاخ وار |
| چون ز چپ باشد ادب حرمت زراست | یک نفس گسـتـاخـیی از وی رواسـت |
| مـرد اشــتــروان کـه بــاشـد بــرکـنـار | کــــی تــــوانـــد بــــود شــــه را رازدار |
| گـر کـنـد گـسـتـاخـیی چـون اهـل راز | مــانــد از ایــمــان وز جــان نــیــز بـــاز |
| کـی تــوانـد داشـت رنـدی در سـپــاه | زهـره گـسـتــاخــیـی در پــیـش شـاه |
| گــر بــه راه آیــد وشــاق اعــجــمــی | هـســت گـســتــاخــی او از خــرمـی |
| جــمـلـه رب دانـد نـه رب دانـد نـه رب | گـر کـنـد گـسـتــاخــیـی از فـرط حــب |
| او چــه دیـوانـه بــود از شـور عـشــق | مــی رود بـــر روی آب از زور عــشــق |
| خـوش بـود گستـاخی او، خـوش بـود | زانــک آن دیــوانــه چــون آتـــش بـــود |
| در ره آتـــش ســـلــامــت کــی بـــود | مـرد مـجــنـون را مـلــامــت کــی بــود |
| چـــون تـــرا دیــوانــگــی آیــد پـــدیــد | هـرچ تــو گـویـی ز تـو بــتـوان شـنـیـد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
