گـشـت عـاشـق بـر ایـاز آن مـفـلـسـیاین سخن شد فاش در هر مجـلسیچــون ســواره گـشـتــی انـدر ره ایـاسمـی دویـدی آن گـدای حــق شـنـاسچـون بـه میدان آمـدی…
| گـشـت عـاشـق بـر ایـاز آن مـفـلـسـی | این سخن شد فاش در هر مجـلسی |
| چــون ســواره گـشـتــی انـدر ره ایـاس | مـی دویـدی آن گـدای حــق شـنـاس |
| چـون بـه میدان آمـدی آن مـشـک موی | رنـد هـرگـز نـنـگـرسـتــی جـز بــگـوی |
| آن ســخــن گـفـتــنـد بــا مـحــمـود بــاز | کـان گـدایی گـشـت عـاشـق بـر ایـاز |
| روزدیـگـر چــون بــه مـیـدان شـد غـلـام | مـی دوید آن رنـد در عـشـقـی تـمـام |
| چــــشــــم درگــــوی ایـــاز آورده بــــود | گوییی چـون گوی چـوگان خـورده بـود |
| کـرد پــنـهـان سـوی او ســلـطـان نـگـاه | دید جـانش چـون جـو و رویش چو کاه |
| پشت چون چوگان و سرگردان چو گوی | می دوید از هر سوی میدان چـو گوی |
| خـوانـدش مـحـمـود و گـفـتــش ای گـدا | خـواسـتــی هـم کـاسـگـی پــادشـاه |
| رنـد گــفــتــش گــر گــدا مــی گــویـیـم | عــشــق بــازی را ز تــو کـمـتــر نـیـم |
| عشـق و افلاس اسـت در هم سـایگی | هـســت ایـن سـرمـایـه سـرمـایـگـی |
| عــشــق از افــلـاس مـی گــیـرد نـمـک | عشق مفلس را سزد بـی هیچ شک |
| تـــو جـــهــان داری دلــی افــروخـــتـــه | عـشـق را بـاید چـو من دل سـوخـتـه |
| سـاز وصـل اسـت اینـچ تـو داری و بـس | صـبـر کـن در درد هـجـران یـک نـفـس |
| وصـل را چـنـدیـن چـه سـازی کـار و بـار | هـجــر را گـر مـرد عـشـقـی پــای دار |
| شـاه گفـتـش ای ز هسـتـی بـی خـبـر | جـمـلـه چـون بـرگـوی مـی داری نظـر |
| گفت زیرا گو چـو من سـرگشـتـه اسـت | من چـو او و او چـو من آغشتـه است |
| قــــــدر مـــــن او دانـــــد و مـــــن آن او | هــر دو یــک گــویـیــم در چــوگــان او |
| هـر دو در سـرگـشـتــگـی افـتــاده ایـم | بـی سرو بـی تن بـه جان استاده ایم |
| او خـــبــــر دارد ز مـــن، مـــن هـــم ازو | بــاز مـی گـویـیـم مـشــتــی غــم ازو |
| دولـــتـــی تـــر آمـــد از مــن گـــوی راه | کـاســب او را نـعـل بــوســد گـاه گـاه |
| گـرچـه هـمـچـون گـوی بــی پـا و سـرم | لـیک مـن از گـوی مـحـنـت کـش تـرم |
| گــوی بــرتــن زخــم از چــوگــان خــورد | ویـن گـدای دل شـده بــر جــان خـورد |
| گــوی گــرچــه زخــم دارد بــی قــیـاس | از پــــی او مــــی دود آخــــر ایــــاس |
| مــن اگــر چـــه زخـــم دارم بـــیــش ازو | درپــیــم بــی او و مــن در پــیــش ازو |
| گـوی گـه گـه در حـضـور افـتــاده اسـت | وین گـدا پـیوسـتـه دور افـتـاده اسـت |
| آخــر او را چــون حــضــوری مـی رســد | از پــی وصـلـش سـروری مـی رســد |
| مـن نـمـی یـارم ز وصــلــش بــوی بــرد | گـوی وصـلی یافـت و از من گوی بـرد |
| شــهــریـارش گــفــت ای درویـش مــن | دعــوی افــلــاس کــردی پــیـش مــن |
| گــر نــمــی گــویــی دروغ ای بــی نــوا | مــفــلــســی خـــویــش را داری گــوا |
| گـفـت تـا جـان مـن بــود مـفـلـس نـیـم | مـدعـی ام، اهـل ایـن مـجـلـس نـیـم |
| لیک اگـر در عـشـق گردم جـان فـشـان | جان فشاندن هست مفلس را نشان |
| در تـو ای مـحـمـود کـو مـعـنـی عـشـق | جـان فشـان، ورنه مکن دعوی عشق |
| ایـن بــگـفـت و بـود جـانـیـش از جـهـان | داد جــان بــر روی جــانــان نــاگــهـان |
| چـون بـه داد آن رنـد جـان بــر خـاک راه | شـد جـهان محـمود را زان غـم سـیاه |
| گـر بـه نـزدیک تـو جـان بـازیـسـت خـرد | تـو درآ تـا خـود بــبــیـنـی دسـت بــرد |
| گــر تــرا گــویــنــد یــک ســاعــت درآی | تـا تـو زیـن ره بــشـنـوی بــانـگ درای |
| چـون چـنـان بـی پـا و سـرگـردی مـدام | کـانـچ داری جــمـلـه در بــازی تــمـام |
| چــون درافـتــی، تــا خــبــر بــاشـد تــرا | عـقـل و جــان زیـر و زبــر بــاشـد تــرا |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
