هسـت ققنس طرفه مرغی دلستـانمــوضــع ایــن مــرغ در هــنــدوســـتـــانســخــت مـنـقـاری عــجــب دارد درازهـمـچــونـی در وی بــسـی سـوراخ بــازقـرب صــد…
| هسـت ققنس طرفه مرغی دلستـان | مــوضــع ایــن مــرغ در هــنــدوســـتـــان |
| ســخــت مـنـقـاری عــجــب دارد دراز | هـمـچــونـی در وی بــسـی سـوراخ بــاز |
| قـرب صــد ســوراخ در مـنـقـاراوســت | نیسـت جـفتـش، طاق بـودن کار اوسـت |
| هــســت در هــر ثــقــبــه آوازی دگــر | زیـــــــــر هـــــــــر آواز او رازی دگــــــــــر |
| چــون بــهــر ثــقــبــه بـــنــالــد زار زار | مــرغ و مــاهــی گــردد از وی بــی قــرار |
| جــمـلـه پــرنـدگــان خــامـش شــونـد | در خــوشـی بــانـگ او بــیـهـش شــونـد |
| فـیـلـسـوفـی بـود دمـسـازش گـرفـت | عــلــم مــوســـیــقــی ز آوازش گــرفــت |
| ســـال عـــمـــر او بـــود قـــرب هـــزار | وقـــت مـــرگ خـــود بـــدانـــد آشـــکـــار |
| چـون بـبـرد وقـت مـردن دل ز خـویـش | هـیـزم آرد گـرد خـود ده خـر، مـه بــیـش |
| در مـــیـــان هـــیــزم آیــد بـــی قـــرار | در دهـــد صـــد نـــوحـــه خـــود را زار زار |
| پـس بـدان هر ثـقـبـه ای از جـان پـاک | نـــوحــــه ای دیـــگــــر بــــرآرد دردنـــاک |
| چون که از هر ثقبه هم چون نوحه گر | نــوحـــه دیــگـــر کـــنـــد نــوعـــی دگـــر |
| در مـــیــان نـــوحـــه از انـــدوه مـــرگ | هـر زمـان بــرخـود بــلـرزد هـم چـو بــرگ |
| از نـــفـــیــر او هـــمـــه پـــرنـــدگـــان | وز خـــــروش او هــــمــــه درنــــدگـــــان |
| ســـوی او آیــنــد چـــون نــظـــارگــی | دل بـــبـــرنــد از جـــهــان یــک بـــارگــی |
| از غـــمــش آن روز در خـــون جـــگـــر | پـــیــش او بـــســـیــار مـــیــرد جـــانـــور |
| جــمــلــه از زاری او حــیـران شــونــد | بـعـضـی از بـی قـوتـی بـی جـان شـونـد |
| بــــس عـــجـــب روزی بـــود آن روز او | خـــون چـــکــد از نــالــه جـــان ســـوز او |
| بـاز چـون عـمرش رسـد بـا یک نفـس | بــال و پــر بــرهـم زنـد از پــیـش و پــس |
| آتـــشــی بـــیــرون جــهــد از بـــال او | بــــعــــد آن آتــــش بــــگـــردد حــــال او |
| زود در هــیــزم فــتـــد آتــش هــمــی | پس بسوزد هیزمش خوش خوش همی |
| مرغ و هیزم هر دو چـون اخـگر شـوند | بــعـد از اخــگـر نـیـز خــاکـسـتــر شـونـد |
| چــون نـمــانــد ذره ای اخــگــر پــدیـد | قــقــنــســی آیـد ز خــاکــســتــر پــدیـد |
| آتـش آن هـیـزم چـو خـاکـسـتــر کـنـد | از مـیـان قــقــنـس بــچــه ســر بــرکـنـد |
| هـیـچ کـس را در جـهـان ایـن اوفـتــاد | کـــو پـــس از مـــردن بــــزایـــد نـــابـــزاد |
| گـر چـو قـقـنس عـمر بـسـیارت دهند | هـم بـمـیـری هـم بــسـی کـارت دهـنـد |
| ســـالـــهـــا در نـــالـــه و در درد بـــود | بــی ولـد، بــی جـفـت، فـردی فـرد بــود |
| در هـمــه آفــاق پــیـونــدی نـداشــت | مـحــنـت جــفـتــی و فـرزنـدی نـداشــت |
| آخــر الــامــرش اجـــل چــون یــاد داد | آمـــد و خـــاکـــســـتـــرش بـــر بـــاد داد |
| تــا بــدانــی تــو کــه از چــنــگ اجــل | کـس نـخـواهـد بــرد جـان چـنـد از حـیـل |
| در همه آفـاق کـس بـی مرگ نیسـت | وین عجایب بـین که کس را بـرگ نیست |
| مرگ اگر چه بـس درشت و ظالمست | گـــردن آنــرا نــرم کـــردن لـــازمـــســـت |
| گــرچــه مـا را کــار بــســیـار اوفــتــاد | سـخـت تــر از جـمـلـه، ایـن کـار اوفـتــاد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
