در خـراسـان بـود دولـت بــر مـزیـدزانـک پــیـدا شـد خـراسـان را عـمـیـدصـد غـلـامـش بـود تـرک مـاه رویسرو قامت، سیم ساعد، مشک بویهر یکی در گوش دری شـب…
| در خـراسـان بـود دولـت بــر مـزیـد | زانـک پــیـدا شـد خـراسـان را عـمـیـد |
| صـد غـلـامـش بـود تـرک مـاه روی | سرو قامت، سیم ساعد، مشک بوی |
| هر یکی در گوش دری شـب فـروز | شب شده در عکس آن در همچـو روز |
| بــا کـلـاه شـفـشـه و بــا طـوق زر | سـر بـه سـر سـیمـن بـرو زرین سـپـر |
| بــا کــمــرهـای مـرصــع بــر مـیـان | هـر یـکــی را نـقــره خــنـگـی زیـر ران |
| هرک دیدی روی آن یک لـشـگـری | دل بــدادی حـالـی و جــان بــر سـری |
| از قـضـا دیـوانـه ای بـس گـرسـنـه | ژنـده ای پــوشـیـده ســر پــا بــرهـنـه |
| دیــد آن خــیـل غــلــامــان را ز دور | گـفـت آن کـیـسـتـنـد ایـن خـیـل حـور |
| جمله شهرش جوابـش داد راست | کـین غـلـامـان عـمـیـد شـهـرمـاسـت |
| چون شنید این قصه آن دیوانه زود | اوفـــتــــاد انـــدر ســــر دیـــوانـــه دود |
| گـفــت ای دارنـده عــرش مـجــیـد | بــنــده پــروردن بــیــامــوز از عــمــیــد |
| گـر ازو دیوانه ای ، گـسـتـاخ بـاش | بـــرگ داری لــازم ایــن شـــاخ بـــاش |
| ور نـداری بــرگ ایـن شــاخ بــلـنـد | پـس مکن گستـاخی و بـر خود مخـند |
| خـوش بـود گـسـتـاخـی دیوانـگـان | خـویش مـی سـوزنـد چـون پـروانـگـان |
| هـیـچ نــتــوانـنــد دیـد آن قــوم راه | چـه بــدو چـه نـیـک جـز زان جــایـگـاه |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
