قالب شعر: مثنوی

همیشه چشم به راه بهار خواهم ماند

به انـتـظار نـگاه نگار خواهم ماند

دل تلاطـمـیم را بـه بـاد می سپرم

تـمام زندگـیم را بـه بـاد می سپرم

به باد می سپـرم ، خـاک راه او بشود

و کاش ! معـتکــف بـارگـاه او بشود

کسی از آن سوی مهتاب می رسدآری

به داد این دل بی تاب می رسد آری

کسی که جنس دلش مثل آب وآیینه ست

شبیه سینه دریا زلال وبی کینه ست

کسی که حرمت نامش نمازقلب من است

وامتـداد کلامـش نماز قلب من است

همیشه چـشم به راه بهار خواهم ماند

به انـتـظار نـگاه نـگار خواهم ماند